پيش‌بيني عملكرد تريبولوژي چرخدنده ساده پوشش‌دار به روش تقسيم بار

هدف از انجام تحقيق حاضر، بررسي سايش در تماس سطوح دو چرخدنده ساده با يكديگر تحت رژيم روانكاري مخلوط با استفاده از روش تقسيم بار و كاهش سايش با استفاده از پوشش‌دهي سطح دندانه‌ها است. با در نظر گرفتن پوشش در مسئله و در نظر گرفتن خواص هندسي و جنس آن، پارامترهاي مدل‌سازي مثل شعاع انحناي معادل، مدول الاستيسيته معادل، زبري معادل و سختي استوانه‌ها تغيير مي‌كنند كه منجر به تغيير پارامترهاي بي‌بعد مسئله مي‌شود و در نتيجه مقادير اصطكاك و سايش نيز تغيير مي‌كنند. حال با توجه به اينكه تماس سطوح دو چرخدنده را در يك دور گردش آن‌ها مي‌توان به صورت تماس تعداد زيادي استوانه مدل كرد، مسئله تماس خطي استوانه‌ها به تماس سطوح دو چرخدنده در يك دور گردش آن‌ها تعميم داده مي‌شود. اين مدلسازي با استفاده از يك پوشش دلخواه و مناسب مثل DLC بر روي سطوح چرخدنده‌ها پوشش داده مي‌شود. يكي از پارامترهاي مهمي كه بدست آمد ضخامت بحراني پوشش يا حداقل ضخامت پوشش است. بر اساس نتايج بدست آمده كه اگر ضخامت پوشش انتخاب شده از ضخامت بحراني كمتر باشد بهبودي در نرخ سايش اتفاق نمي‌افتد. همچنين نتيجه شد كه جنس پوشش انتخابي نيز بايستي داراي سختي مناسبي باشد تا بتواند به اندازه كافي نرخ سايش را كاهش دهد.