رفاه ذهني و وفاداري به مكان در نواحي روستايي

مقدمه: رفاه ذهني مؤلفه ذهني ك يفيت زندگي است. انتظار مي رود افرادي كه رفاه ذهني بالاتري دارند، نسبت به محيط پيرامون و به ويژه، مكان سكونت و زندگي خود نيز حس خوب و مثبتي داشته باشند. بررسي رابطه بين رفاه ذهني و وفاداري به مكان، به ويژه براي نواحي روستايي ايران كه بخش عمده اي از جمعيت خود را از دست داده اند، اهميت بسياري دارد. روش: پژوهش حاضر در زمره تحقيقات كاربردي با رويكرد توصيفي- تحليلي است. داده هاي موردنياز تحقيق عمدتاً از طريق تكميل پرسشنامه گردآوري شده است. جامعه آماري اين تحقيق به لحاظ مكاني، نقاط روستايي داراي حداقل 100 نفر جمعيت واقع در دهستان دشت ارژن و واحد تحليل، ساكنان 18 ساله و بزرگ تر است. براي تجزيه وتحليل داده ها از آزمونهاي تك نمونه اي، تحليل واريانس ي كطرفه، ضريب همبستگي پيرسون T آماري استفاده شده است. SPSS و ضريب اتا و نرم افزار يافته ها: سطح وفاداري به مكان و رفاه ذهني بالاتر از سطح متوسط است.بين روستاهاي موردمطالعه ازنظر سطح رفاه ذهني و وفاداري به مكان تفاوت معناداري وجود ندارد. در سطح اطمينان 95 درصد، بين رفاه ذهني و وفاداري به مكان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. بين رفاه ذهني و متغيرهاي وضعيت تأهل، سابقه مهاجرت خويشاوندان، سن و مدت اقامت در روستا رابطه معناداري وجود دارد. رابطه بين وفاداري به مكان و متغيرهاي وضعيت تأهل، سابقه مهاجرت خويشاوندان، سن و مدت اقامت در روستا نيز معنادار است.بحث: رفاه ذهني در كنار رفاه عيني و برخي عوامل ديگر مي تواند تبيين كننده وفاداري افراد و خانوارها به سكونتگاههايشان باشد. نتايج به دست آمده مي تواند براي سياست گذاران و برنامه ريزان روستايي در جهت اتخاذ تدابير مناسب براي توسعه پايدار جوامع روستايي كشور قابل استفاده باشد..