ادغام هويتي نسلهاي اول و دوم مهاجران افغانستاني در ايران: يك مطالعه داده‌بنياد

مقدمه ايران در چهار دهه گذشته ميزبان مهاجران خارجي افغانستاني و عراقي بوده است تعداد مهاجران افغانستاني ثبت شده در كميسارياي عالي پناهندگان سازمان ملل تا سال ۲۰۲۱ در كشورهاي مختلف نشان ميدهد ايران بعد از پاكستان دومين مقصد مهاجران افغانستاني است. يكي از ابعاد كليدي زندگي مهاجران كه براثر تعاملات اجتماعي و اقامت در جامعه ميزبان دچار تغيير ميشود هويت است ،هويت عنصر مهم فرايند سازگاري مهاجران و يك بعد اساسي از درجه انطباق پذيري آنها با فرهنگ جامعه مقصد است و ميتواند حسي از نزديكي و تعلق و يا دوري و بيگانگي نسبت به فرهنگ جامعه ميزبان را در فرد مهاجر برانگيزاند. هدف مقاله حاضر كندوكاو ادغام هويتي در بين مهاجران افغانستاني نسل اول و دوم در ايران است. در روش پژوهش در چارچوب رويكرد بر ساخت گرا و روش تحقيق كيفي داده بنياد اجرا شده است. شيوه نمونه گيري هدفمند و گلوله برفي بوده و با ٤٥ نفر مشاركت كننده مصاحبه نيمه ساختار يافته به عمل آمده است. براي تحليل داده ها از روش كدگذاري نظري استفاده شده است. يافته ها يافته ها بيانگر هشت مقوله اصلي شامل ترس از ابراز هويت هويت يابي ،ايراني پنهان سازي هويت بحران هويتي قياس با همسالان ايراني احساس تعلق به هويت قومي و قياس با همسالان افغانستاني استخراج شد با جمع بندي مقوله هاي اصلي برزخ هويتي به عنوان مقوله هسته و نهايي به دست آمد. بحث با توجه به نتايج فرايند ادغام هويتي يك فرايند بين نسلي نبوده و بستگي به شكل گيري تعاملات بين فردي در سطوح خرد مياني و كلان دارد. همچنين مهاجران با اين چالش روبرو هستند كه نمي توانند هويتهاي اجتماعي متفاوت خود را به گونه اي توسعه دهند كه به آنها امكان دهد هم تعلق به هويت قومي خود و هم تعلق به هويت ملي مقصد را بر تابند.