بررسي عوامل مرتبط با رفتار ياريگرانه در سازمان بهزيستي استان گيلان

مقدمه: مطالعه حاضر با هدف شناسايي عوامل اثرگذار بر كاهش رفتار ياريگرانه شهروندان با سازمان بهزيستي انجام شد. روش: اين مطالعه با روش توصيفي و در قالب يك طرح پس رويدادي انجام شد. داده هاي اين مطالعه از 408 نفر از شهروندان 20 سال به بالاي استان گيلان جمع آوري شدند. اين افراد با روش نمونه‌گيري خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شدند. ابزار جمع آوري داده ها عبارت بودند از: مقياس اعتماد بزرگسالان (ATS)؛ مقياس چندبعدي حمايت اجتماعي ادراك شده (MSPSS)؛ مقياس هنجار تقابل (NRS)؛ شاخص شبكه اجتماعي (SNI)؛ پرسشنامه مسئوليت اجتماعي (SRQ)؛ پرسشنامه احساس همدلي (SEQ)؛ پرسشنامه تجديد نظر شده مشاركت شهروندان در تصميم گيري سازماني (CPQ-R)؛ پرسشنامه شفافيت سازماني (OTQ)؛ پرسشنامه محقق ساخته آگاهي شيوه هاي ياريگري و ميزان ياريگري. يافته ‌ها: تفاوت معناداري ميان افراد با رفتار ياريگري ضعيف، متوسط و بالا از نظر اعتماد اجتماعي؛ حمايت اجتماعي؛ شبكه ها و پيوندهاي اجتماعي؛ هنجار تقابل اجتماعي؛ هنجار مسئووليت اجتماعي؛ احساس همدلي؛ باور به عدم درگيرساختن شهروندان در تصميم گيري هاي سازمان بهزيستي؛ آگاهي شهروندان از شيوه هاي ياريگري؛ باور به عدم شفافيت عملكرد سازمان بهزيستي؛ و رفتار نوعدوستانه مشاهده شد. بحث: نارسايي در متغيرهاي اجتماعي بعنوان ريسك فاكتورهاي كاهش ياريگري با سازمان بهزيستي عمل مي كنند. لازم است اقدامات مداخله اي براي تقويت متغيرهاي اجتماعي رواني با هدف ارتقاي سطح ياريگري شهروندان با سازمان بهزيستي انجام شوند.