تجربه زيسته دختران نوجوان از زندگي در مراكز شبه خانواده

مقدمه: هر سال به علت فشار‌‌‌هاي اقتصادي و اجتماعي، والدين شمار زيادي از كودكان را در جامعه رها مي‌كنند كه رايج‌ترين شكل مراقبت از اين كودكان در سراسر جهان مراقبت و زندگي در خانه‌هاي شبانه‌روزي است.هدف پژوهش حاضر بررسي تجربه زيسته دختران نوجوان از زندگي در مراكز شبه خانواده بوده است. روش: روش مطالعه حاضر از نوع پديدارشناسي توصيفي بود. بر اساس روش نمونه‌گيري متمركز بر ملاك و نيز معيار اشباع نظري داده ها ۲۶ نفر از دختران نوجوان كه تجربه زندگي در مراكز شبه خانواده مناطق يك و دو در شهر رشت را در سال ۱۳۹۹ داشتند در اين مطالعه شركت داشته‌اند. براي گرد‌آوري اطلاعات از روش مصاحبه نيمه ساختاريافته و براي تحليل اطلاعات از روش هفت مرحله‌اي كلايزي استفاده شده است. يافته‌ها: تحليل اطلاعات به دست آمده از مصاحبه‌ها هشت مضمون اصلي را آشكار كرد : عواطف منفي، توانمندي رواني، ديدگاه نسبت به زندگي، فقدان مهارت مقابله‌اي، مشغله‌هاي ذهني، نياز‌ها، اضطراب اجتماعي و جهت‌گيري به سمت آينده موفق. بحث: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه دختران نوجوان ساكن در خانه ها، علاوه بر اينكه داراي توانمندي رواني و جهت‌گيري به سمت آينده موفق بودند با چالش‌ها و مسايلي از قبيل رهاشدگي، خلق افسرده، مشكلات و آسيب‌هاي رفتاري، ترخيص و مشكلات آن، مشكلات زندگي گروهي، نگراني از آينده، انگ اجتماعي و كمبود‌هايي چون فقدان خانواده و كمبودهاي عاطفي مواجه بوده‌اند.