اثرات غيرخطي رفاه اجتماعي بر فقر چندبعدي در كشورهاي درحال‌توسعه

مقدمه: رفاه اجتماعي ازجمله مهم‌ترين و موردتوجه‌ترين موضوعات دنياي امروز است. فقر يكي از مشكلات اساسي جوامع بشري و نشانه بارز عدم توسعه‌يافتگي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي است كه ثبات سياسي و همبستگي اجتماعي و سلامت رواني را در اقشار جامعه به خطر مي‌اندازد. لذا در اين پژوهش به بررسي اثرات غيرخطي رفاه اجتماعي بر فقر چندبعدي در كشورهاي درحال‌توسعه پرداخته شده است. روش: روش اقتصادسنجي مورداستفاده روش گشتاورهاي تعميم‌يافته (GMM) است كه مدلهاي برآورد شده با اين روش، امكان ماندگاري را حساب مي‌كند و اجازه مي‌دهد تا در حيطه اين پژوهش مشكلات برازش ميزان تأثيرپذيري فقر چندبعدي را در نظر گرفته شود. در اين پژوهش منتخبي از كشورهاي درحال‌توسعه (الجزاير، بحرين، مصر، ايران، اردن، كويت، لبنان، مراكش، عمان، پاكستان، عربستان سعودي، تونس، تركيه و امارات متحده عربي) در دوره زماني 2018-2012 براي بررسي موضوع مطالعه انتخاب شده است. يافته‌ها: وقفه اول فقر چندبعدي و رفاه اجتماعي كمتر از سطح آستانه محاسبه‌شده (59.27) بر اساس نتايج حاصل از برآورد مدل، اثري مثبت بر فقر چندبعدي داشته و كنترل فساد، بهداشت و سلامت عمومي و رفاه اجتماعي بيشتر از سطح آستانه، اثري منفي بر فقر چندبعدي در كشورهاي درحال‌توسعه داشته است. بحث: با توجه به تأثيرات كاهنده متغيرهاي رفاه اجتماعي (بيش از سطح آستانه محاسبه‌شده)، بهداشت و سلامت عمومي و كنترل فساد بر فقر چندبعدي، پيشنهاد مي‌شود، اصلاحات نهادي لازم براي بهبود رفاه اجتماعي، ارتقاي شفافيت و بهبود عوامل تقويت‌كننده ثبات سياسي به‌منظور كنترل فساد و افزايش سطح بهداشت و سلامت عمومي در حوزه فعاليتهاي مختلف انجام شود.