رابطه بين سبك زندگي والدين و مصاديق كودك آزاري در استان چهارمحال و بختياري در سال 1400

مقدمه: سبك زندگي تركيبي از الگوها و رفتارهاي فردي در سراسر زندگي است كه فرهنگ يك جامعه را كه نوعي از الگو‌هاي خاص براي زندگي است را پديد مي‌آورد. علت عمده وقوع پديده كودك آزاري، نوع زندگي و فرهنگي است كه از ابتدا به‌صورت غلط و نادرست در ميان افراد نهادينه شده است و علاوه بر مداخلات حقوقي، مداخلات فرهنگي و اجتماعي را مي طلبد. روش: جهت بررسي رابطه مصاديق كودك‌آزاري (جسمي، جنسي، مسامحه و غفلت، سوءتغذيه، عاطفي) و سبك زندگي مبتني بر سلامت (فعاليت‌هاي فيزيكي، تغذيه، اعتياد، سلامت معنوي، سلامت اجتماعي و روان‌شناختي و...) در سال 1400، يك پژوهش ميداني )پيمايش(  بر روي نمونه‌اي به حجم 97 نفر از والدين داراي فرزند 1۸ - 4 ساله‌ي شهرستان شهركرد كه كودكانشان مورد انواع مصاديق كودك ‌آزاري قرار گرفته بودند (ارگان مرجوعي: سازمان بهزيستي و پزشكي قانوني) انجام شد. اطلاعات آزمودني‌ها از تكميل پرسشنامه هاي استاندارد سبك زندگي LSQ و كودك آزاري محمد خاني (1378) بدست آمد. فرضيه‌هاي تحقيق از طريق آزمون هاي آماري همبستگي و رگرسيون مورد آزمون قرار گرفت. يافته: نتايج بدست آمده وجود همبستگي منفي و معنادار بين متغير سبك زندگي والدين و كودك‌آزاري را نشان داد. نتايج مشاهده شده از تحليل رگرسيوني نشان داد شاخص‌هاي مختلف سبك زندگي پيش‌بين مناسبي براي انواع مصاديق كودك‌آزاري مي‌باشند. با افزايش عملكرد مناسب‌تر سبك زندگي ميزان كودك آزاري به‌طوري معناداري كاهش مي‌يابد. در اين مطالعه سلامت اجتماعي، اعتياد و سلامت روان‌شناختي پيش‌بين‌هاي بالاتري جهت تبيين مصاديق كودك‌آزاري بودند كه نقش آن‌ها در تحقيق حاضر به‌وضوح مشخص شد. بحث: نتايج تحقيق حاضر اهميت سبك زندگي و فرهنگ را در وقوع پديده كودك‌آزاري نشان داد. تحليل ها نشان داد با تقويت شاخص هاي سلامت اجتماعي و روان شناختي و كاهش اعتياد مي توان به كاهش وقوع پديده كودك آزاري و جرائم ناشي از آن دست يافت.