ارائه مدلي براي انتخاب تأمين‌كننده برتر در فضاي استدلال كيفي، يك رويكرد جديد براي تصميم‌‌گيري چندشاخصه

عدم قطعيت، يك ويژگي اساسي در مسائل دنياي واقعي است كه اغلب مسائل تصميم ‌گيري را با چالش‌ هاي جدي مواجه مي ‌كند. به‌طور خاص، در مديريت زنجيره‌تأمين، تصميم ‌گيري براي انتخاب تأمين‌كننده برتر با اين شرايط مواجه است، چراكه در اين دسته از مسائل، كمبود اطلاعات و عدم وجود دانش كافي، سطوح مختلفي از عدم اطمينان را در شاخص‌ ها و گزينه‌ هاي مسأله ايجاد مي ‌كند كه باعث ايجاد مشكلاتي در تحليل مسأله تصميم ‌گيري مي‌ شود. در اين مقاله يك روش تصميم ‌گيري چندشاخصه در محيط استدلال كيفي ارائه مي ‌شود كه در آن ارزش ‌گذاري شاخص ‌هاي مسأله برمبناي سطوح مختلفي از دانش و دقت متخصصان انجام مي ‌شود و امتياز گزينه ‌ها با استفاده از سنجش يك بردار K بعدي از برچسب ‌هاي كيفي تعيين مي ‌شود. بدين‌منظور، ابتدا فضاي استدلال كيفي تشريح مي‌ شود، سپس يك روش پيشنهادي در محيط استدلال كيفي ارائه مي ‌شود. اعتبار و مزاياي روش پيشنهادي نسبت به ساير روش‌ ها به‌وسيله دو مثال كاربردي تعيين مي ‌شود. ابتدا، يك مثال كاربردي براي تأييد روش پيشنهادي ارائه مي ‌شود و نتايج آن با ساير روش ‌ها مقايسه مي ‌شود، سپس يك مثال كاربردي واقعي براي انتخاب بهترين تأمين‌كننده، مورد تحليل قرار مي ‌گيرد، شرايط موجود در مثال كاربردي واقعي به‌گونه‌ اي است كه با استفاده از روش ‌هاي قبلي قابل حل نيست. نتايج اين مطالعه، مزيت استفاده از فضاي چند مقياسي زباني را نسبت به ساير روش‌‌هاي زباني تبيين مي ‌كند و همچنين با تحليل دو مثال كاربردي، اعتبار روش پيشنهادي و مزيت آن نسبت به ساير روش‌ ها در فضاي استدلال كيفي مورد تأييد قرار مي ‌گيرد.