بررسي آثار و ديدگاه طبيعت‌گرايانه‌ي آلبرشت دورر

ديدگاه طبيعت‌گرايانه در دوران رنسانس با اضافه شدن رويكردهاي علمي منجر به آگاهي بيشتر انسان از پيرامونش شد. كوشش هنرمندان در به نمايش گذاشتن جهان سبب شد تا هنر رنسانس از دوره‌هاي گذشته به طرز چشم‌گيري متمايز شود. جرياني كه انسان و طبيعت را سرلوحه‌ قرار داد و با دو گرايش عمده‌ي واقع‌گرايي، يكي مبتني بر تجربه و مشاهده‌ي طبيعت و ديگري توسل به رياضيات، به سمت كشف جهان عيني گام برداشت. از اين‌رو، مطالعه‌ي نگرش هنرمندي كه در فعاليت حرفه‌اي خود در مواجهه با اين گرايش‌ها قرار گرفته است موضوع مهمي در تحليل آثار تصويري محسوب مي‌شود كه در اين پژوهش به شكلي هدف‌مند در آثار آلبرشت دورر دنبال مي‌شود. اين‌كه هنرمند در راستاي تصويرسازي و نقاشي از چه مؤلفه‌هايي در طبيعت و چه تكنيك‌هايي بهره مي‌گيرد سؤال اصلي اين پژوهش است. بدين منظور، اين مطالعه با اتخاذ شيوه‌ي توصيفي-تحليلي و رويكرد تك‌نگاري به تحليل عناصر بصري، رياضي‌وار و طبيعت‌محور تصويرسازي‌ها مي‌پردازد. از مهم‌ترين نتايج اين مطالعه رويكرد متفاوت هنرمند در پرداخت به آثار است و نقش هنرمند در فرم‌دهي به عينيت‌گرايي در قالبي جديد به نمايش گذاشته مي‌شود و هنرمند با تمام تأثيرپذيري از معيارهاي زيباشناسانه‌ي رنسانس، در اجرا، به آن‌چه خود از موضوع درك كرده رجوع مي‌كند.