گونه‌ شناسي و تحليل كار بست‌هاي سياق در تفسير ألأساس با تطبيق بر تفاسير ساختارنگر (با تأكيد بر آيات ادبي)

سياق از مهمترين قرائن در فهم مراد الهي است كه در تفاسير ساختارنگر از ابزارهاي اصلي مفسر محسوب مي گردد. با توجه به اهميت تفسير ألأساس سعيد حوي در ميان اين تفاسير، ضرورت دارد تا تعداد دفعات به كارگيري سياق ذيل هر كاركرد، احصاء و برداشت هايش نيز در بوته نقد قرار گيرد تا دقت مفسر در بهره‌مندي از سياق در حل اختلافات تفسيري روشن شود. پژوهش حاضر با روش توصيفي- تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي صورت گرفته است كه براساس يافته هاي اين پژوهه، حوي از سياق در 357 مورد كه مشتمل بر 12 كاركرد از جمله توسعه و تحديد گستره دلالت الفاظ، اثبات پيوستگي آيات به ظاهر گسسته، فهم نوع ادوات و... مي شود، بهره برده است كه تعدد كاركردها به معناي توجه مفسر به موضوعات مختلف است. حوي هر چند به كاربست هاي متعدد سياق توجه داشته اما در كاركردهايي همچون فهم آيات و سُوَر مكي و مدني، كشف واحد نزول، اختيار قرائت و...  كه در زمره كاربردهاي سياق محسوب مي‌شوند، توجهي نداشته است همچنين عدم توجه كافي به انواع سياق، برتري دادن عقايد خويش و آراء ديگران بر آن، سبب ضعف در برداشت هايش شده است.