ارزيابي احتمال خطر خشكسالي كشاورزي با استفاده از تئوري انتشار (مطالعۀ موردي: دشت‌هاي شازند، خمين و ساوه)

بر اساس مدل‏هاي گرمايش جهاني، ايران (به‏ويژه دشت‏هاي فلات مركزي) با كاهش بارندگي و افزايش دما مواجه بوده، كه منجر به اثرات منفي بر كشاورزي و پايداري محيط ‏زيست به‏ دليل خشكسالي شده است. در اين تحقيق از يك مدل تخمين احتمال ريسك خشكسالي مبتني بر تئوري انتشار اطلاعات براي ارزيابي احتمال خشكسالي كشاورزي در دشت‏هاي شازند، خمين و ساوه استفاده شده است. بر اساس آمار كشاورزي و داده‏هاي هواشناسي، سه بعد در نظر گرفته شد: حساسيت محيط‏هاي مستعد بلايا، ريسك‏پذيري و بدنۀ ريسك. سه شاخص آسيب‏پذيري خشكسالي، درصد ناهنجاري بارش و نرخ فاجعه براي ارزيابي احتمال ريسك خشكسالي كشاورزي انتخاب شد. يافته‏هاي تحقيق نشان داد نتايج ارزيابي ريسك به‏دست‏آمده از ديدگاه‏هاي محيط مستعد بلايا، مخاطرات و بدنه دربرگيرندۀ ريسك بسيار زياد است. از ‏نظر حساسيت محيط مستعد بلايا، آسيب‏پذيري خشكسالي در دشت‏هاي يادشده بين حساسيت‏هاي شديد و بسيار شديد متمركز شده است كه از 0.6 تا 0.9 متغير است. از نظر خطرناك بودن ريسك، دشت‏ها با ريسك خشكسالي بسيار زياد مواجه هستند. از ديدگاه مخاطره‏آميز بودن ريسك نيز نرخ بلاي خشكسالي در اين دشت‏ها به ‏طور كلي بيشتر از 0.5 است كه احتمال ريسك مربوط به آن به‏ترتيب در دشت‏هاي شازند، خمين و ساوه، هر 4.8، 3.2 و 1.2 سال يك‏بار است.