تأثير پلاسماي سرد بر عملكرد و غلظت آهن و روي در ذرت (Zea mays L.)

امروزه در بخش كشاورزي، استفاده از فن آوري هاي پيشرفته و كارآمد به‌منظور افزايش بهره وري و كسب موقعيت اقتصادي بهتر، ضرورتي اجتناب‌ناپذير به شمار مي آيد. در ميان روش هاي متعددي كه در جهت بهبود، افزايش كميت و كيفيت محصولات كشاورزي مورد توجه قرار گرفته اند، پلاسماي سرد، تكنيكي جديد، دوست دار محيط‌زيست و اقتصادي است كه افق هاي اميدبخشي را در اين حوزه ايجاد كرده است. پژوهش حاضر به‌منظور بررسي تأثير پلاسماي سرد بر عملكرد و جذب عناصر آهن و روي در ذرت انجام گرديد. فاكتورهاي آزمايشي شامل سه نوع بذر (غير پلاسمائي، پلاسمائي خشك و پلاسمائي مرطوب)، دو نوع آب آبياري (آب مقطر و آب پلاسمائي) و دو سطح محلول پاشي (عدم محلول پاشي و محلول پاشي دو عنصر آهن و روي) بود كه به‌صورت فاكتوريل در قالب يك طرح كاملاً تصادفي و با 3 تكرار، در گلخانه تحقيقاتي مركز تحقيقات و آموزش كشاورزي و منابع طبيعي خراسان رضوي اجرا شد. هشت هفته پس از كشت، اندام هوائي گياهان مربوط به هر گلدان به‌طور مجزا از يك سانتي متري سطح خاك برداشت، به آزمايشگاه منتقل، عمليات شستشو، خشك كردن، اندازه‌گيري وزن خشك و اندازه‌گيري غلظت آهن و روي نمونه‌ها، توسط دستگاه جذب اتمي انجام گرديد. نتايج نشان داد كه مصرف آب پلاسمائي تأثير معني داري بر غلظت آهن، روي و مقدار عملكرد اندام هوائي ذرت نداشت ولي پلاسمائي نمودن بذور به روش مرطوب تأثير معني داري بر غلظت عنصر روي و ميزان عملكرد داشت به‌طوري‌كه بالاترين غلظت روي و مقدار عملكرد در گياهاني مشاهده شد كه بذور آنها پلاسمائي مرطوب بوده، و همزمان محلول پاشي شده بودند. با اين وجود براي افزايش غلظت روي و آهن، پلاسمائي نمودن بذور نتوانست جايگزين روش محلول پاشي گردد. در مجموع و براساس نتايج حاصل، پلاسمائي نمودن مرطوب بذور، به طريقي غير از افزايش غلظت دو عنصر آهن و روي مي تواند سبب بهبود عملكرد گياه گردد.