اصول و قواعد حاكم بر اساسي‌سازي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران (رهيافت‌ها و دريافت‌ها)

قانون‌ اساسي جمهوري اسلامي ايران در اعلام سياست خارجي شامل اصولي است كه تبيين‌كنندۀ مباني و اهداف برآمده از مكتب اسلام و انقلاب اسلامي و داراي ماهيت خاص مذهبي و سياسي است كه آن را از ساير قوانين اساسي نظام‌هاي سياسي تا حدود زيادي متمايز مي‌كند. با اينكه در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران اصول راهبردي سياست خارجي احصا شده است، تأمل در خصوص ارزيابي نظام‌مند تنظيم و اجراي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران براساس ميزان التزام مجريان سياست خارجي به اصول و موازين قانون اساسي حوزه‌اي است كه هنوز آن‌طور كه بايد مورد توجه پژوهشگران عرصۀ سياست خارجي قرار نگرفته است. با وجود اين، مروري بر ورودي‌هاي قانون اساسي مربوط به موضوعات سياست خارجي نشان‌دهندۀ نبود منابع خاص پژوهشي در راستاي عينيت‌بخشيدن به ظرفيت‌هاي موجود در قانون اساسي (اساسي‌سازي) براي ارتقاي سياست خارجي با هدف تأمين بيش از پيش منافع ملي در چارچوب حقوق اساسي است. اين امر نشان مي‌دهد كه در اين زمينه دست‌كم كم كار شده است. با آگاهي از اين وضعيت در قالب اين پژوهش به اين پرسش پاسخ مي‌دهيم كه تأثيرپذيري سياست خارجي جمهوري اسلامي از قانون اساسي در چارچوب اساسي‌گرايي چگونه است؟ در اين زمينه، با استفاده از منابع كتابخانه‌اي، اسنادي و اينترنتي توضيح داده مي‌شود كه با توجه به ظرفيت‌هاي همه‌جانبۀ قانون اساسي، سير سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در راستاي تأمين منافع ملي با تأكيد بر واژۀ سعادت بشري از جمله هر ايراني در چارچوب قانون‌اساسي، تكاملي است.