تأثير درمان با ليزر كم توان بر روي سطح IL-17 مايع شيار لثه‌اي طي درمان ارتودنسي

مقدمه: با توجه به نقش مدياتورهاي التهابي در حركات ارتودنسي و ايجاد بيماري‌هاي پريودنتال و با توجه به نقش ‌IL-17 به عنوان واسطه‌ي التهابي در درمان‌هاي ارتودنسي و تأثير درمان با ليزر كم توان به عنوان درمان جانبي جديد و مناسب، هدف از اين مطالعه، تأثير درمان با ليزر كم توان بر روي سطح IL-17 در مايع شيار لثه‌اي طي درمان ارتودنسي بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ي كارآزمايي باليني كه در دانشكده‌ي دندان‌پزشكي دانشگاه آزاد اسلامي واحد اصفهان (خوراسگان) در سال تحصيلي 98-1397 انجام شد، تعداد 12 بيمار نياز به درمان ارتودنسي همراه با كشيدن دندان انتخاب شدند. يك سمت براي تابش ليزر و يك سمت به عنوان كنترل در نظر گرفته شد. تابش ليزر در تمام طول شيار لثه‌اي در روزهاي 0، 2، 18 و 30 پس از درمان ارتودنسي انجام و نمونه‌گيري صورت گرفت. سطح IL-17 نمونه‌ها در آزمايشگاه و با استفاده از دستگاه ELISA Reader تعيين گرديد. داده‌ها با آزمون‌هاي آماري t-test و ANOVA تجزيه و تحليل شدند (0.05 = α). يافته‌ها: ميانگين IL-17 روز صفر (0.62 = p value) و روز دوم بعد از ارتودنسي (0.19 = p value) بين دو سمت كنترل و درمان با ليزر، اختلاف معني‌داري نداشت اما در روزهاي 18 و 30 بعد از ارتودنسي در گروه درمان با ليزر به طور معني‌داري كمتر از گروه شاهد بود (0.001 p value ). ميانگين IL-17 در هر دو گروه در طي دوران درمان، كاهش داشت. نتيجه‌گيري: ليزر كم توان ديود در كاهش ميزان التهاب مؤثر بود و سطح اينترلوكين 17 در هر دو سمت دهان با گذشت زمان به تدريج كاهش ‌يافت كه اين كاهش در سمت درمان با ليزر كمتر از سمت كنترل بود.