شيوع پريودنتيت اپيكال و فاكتورهاي مرتبط با آن در دندان‌هاي درمان ريشه شده با استفاده از توموگرافي كامپيوتري با اشعه‌ي مخروطي

مقدمه: هدف از مطالعه‌ي حاضر, بررسي شيوع پريودنتيت اپيكال و برخي فاكتورهاي مرتبط با آن در دندان‌هاي درمان ‌ريشه ‌شده با استفاده از توموگرافي كامپيوتري با اشعه‌ي مخروطي (Cone-beam computed tomography) CBCT در يك جمعيت ايراني مي‌باشد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ي توصيفي- مقطعي بين سال‌هاي 2017-2020 بر روي اسكن‌هاي بيماران مراجعه‌كننده به يك مركز تخصصي راديولوژي فك و صورت در شيراز انجام شد. 470 اسكن CBCT (شامل 1287 دندان درمان ‌ريشه‌ شده) به طور تصادفي انتخاب شدند. جهت ارزيابي پريودنتيت اپيكال از (Cone-Beam Computed Tomography Periapical Index) CBCTPAI استفاده شد. در دندان‌هاي درمان‌ ريشه ‌شده مبتلا به پريودنتيت اپيكال, طول پركردگي ريشه و وجود كانال‌‌هاي‌ پيدا نشده مورد بررسي قرار‌ گرفت. از آزمون Chi-squareبراي سنجش رابطه‌ي‌ بين حضور پريودنتيت اپيكال و سن و جنس بيماران, محل و نوع دندان استفاده گرديد. سطح معني‌داري 05/0 در ‌نظر گرفته ‌شد. يافته‌ها: پريودنتيت اپيكال در 5/23 درصد از دندان‌هاي درمان‌ ريشه ‌شده مشاهده ‌شد. شيوع پريودنتيت اپيكال در مردان (3/26 درصد) به‌طور معني‌داري بيشتر از زنان (2/21 درصد) بود (035/0 = p value). شيوع پريودنتيت اپيكال در دندان‌هاي درمان ‌ريشه‌ شده در بيماران زير 50 سال (2/26 درصد) به طور معني‌داري بالاتر از بيماران بالاي 50 سال (3/20 درصد) بود (012/0 = p value). شايع‌ترين دندان‌هاي مبتلا به پريودنتيت اپيكال, مولرهاي اول ماگزيلا و منديبل بودند. در ‌بين دندان‌هاي درمان‌ ريشه‌ شده كه داراي پريودنتيت اپيكال بودند, پركردگي كوتاه ريشه در 6/37 درصد موارد, پركردگي بلند ريشه در 2/16 درصد موارد و كانال ‌پيدا نشده در 9/13 درصد موارد مشاهده شد. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه شيوع پريودنتيت اپيكال در دندان‌هاي درمان‌ ريشه ‌شده نسبتاً بالا (5/23 درصد) مي‌باشد. سن, جنس و نوع دندان فاكتورهاي مؤثر بر شيوع پريودنتيت اپيكال در دندان‌هاي درمان ‌ريشه‌ شده مي‌باشند.