مطالعه تطبيقي حق بر شيردهي و بر تغذيه با شيرمادر

شيردهي، رابطه‌اي دوسويه ميان مادر و كودك است كه ازيك‌طرف حقي براي مادر جهت تغذيه فرزند با شير مادر ايجاد مي‌كند و از سوي ديگر از جمله حقوق كودك است كه متضمن مصالح عالي بهداشت وي و از منشعبات حق بنيادين كودك بر تغذيه است. بر اين اساس لازم است از سوي دولت‌ها و جامعه‌ محترم شمرده شود. البته مسئله‌ چارچوب حدود وثغور حقوق و آزادي‌هاي طفل و مادر نيازمند تبيين است. اينكه آيا حقي به‌عنوان تغذيه با شير مادر براي كودك وجود دارد؟ آيا شيردهي به طفل براي مادر حق است يا تكليف‌ و آيا مي‌توان مادر را از شيردهي به فرزند خويش منع يا او را به اين امر مكلف نمود؟ آيا  سنخ ديگري از حق در رابطه عمودي ميان دولت و شهروند در اين خصوص وجود دارد.  اين‌ سؤالات در مورد حقوق مرتبط با شيردهي و پاسخ دهي به آن ها مستلزم  بررسي نقش دولت‌ها در حمايت از تغذيه با شير مادر و وضع مقرره‌هاي حمايتي و استخدام ابزارهاي تشويقي و نيز بررسي مقرره‌هاي حقوق خانواده در قالب نهادهاي مرتبط است. نتايج اين مطالعه كه به بررسي تطبيقي نقش دولت در اسناد بين‌المللي و حقوق ايران و بررسي تطبيقي حق و تكليف شيردهي در فقه اماميه و عامه و نيز  نظام حقوق ايران و ساير كشورهاي اسلامي پرداخته، نشان مي دهد حقوق و آزادي‌هاي بنيادين مادر، بر حق عادي كودك بر تغذيه با شير مادر مقدم است،‌ با اين‌حال دولت‌ها مكلف به رفع موانع در حوزه شيردهي مي باشند.