از تنهازيستي تا تنها ماندن؛ مقايسه دو گروه از زنان مجرد تنها در تهران

در حال حاضر افراد زيادي از گروه‌هاي مختلف اجتماعي تنها زندگي مي‌كنند كه سهم زنان در اين ميان قابل توجه است. برخي از آنها به اختيار خود زيست تنها را انتخاب كرده‌اند و برخي ديگر به ناچار در زندگي تنها شده‌اند. در اين پژوهش با رويكرد پديدارشناختي، 28 زن هرگز ازدواج نكرده بالاي 40 سال ساكن شهر تهران كه به صورت اختياري و يا اجباري تنها زندگي مي‌كنند را به روش نمونه‌گيري هدفمند، انتخاب و با آنها مصاحبه شد. يافته‌ها نشان داد زنان تنهازيست اختياري افرادي هستند كه تنها و مستقل زندگي كردن در دوران مجردي را به انتخاب خود برگزيده‌اند. آنها اكثراً با تحصيلات دانشگاهي، شاغل و داراي پايگاه اجتماعي و اقتصادي مناسبي هستند. اين دسته از زنان تلاش مي‌كنند با ارتقاء تحصيلات، مهارت‌آموزي و افزايش توانمندي‌ها، از خود تصوير يك زن مستقل، خودساخته و با اراده ارائه كنند. به عبارتي تا حدي با اين ايده غالب در نئوليبراليسم، كه افراد ترجيح مي‌دهند تنها باشند و روابط خود را با توجه به اولويت‌هاي خود تعريف و محدود كنند، همراهي مي‌كنند. در مقابل زنان تنهازيست اجباري، افرادي هستند كه خواسته و ناخواسته ازدواج نكردند و مجرد مانده‌اند كه به دليل فشارهاي خانوادگي مجبور به جدا شدن از خانواده شده‌اند و يا با از دست دادن والدين و مهاجرت اجباري و ... در زندگي تنها مانده‌اند. آنها آمادگي كمتري براي مديريت زندگي تك‌نفره دارند و در انتظار تغيير شرايط زندگي فعلي خود هستند و ازدواج را راهكار مناسبي در اين زمينه مي‌دانند.