اثربخشي روان درماني پويشي فشرده و كوتاه مدت بر كاهش علائم و مكانيسم هاي دفاعي اختلالات شخصيت خوشه C

اين پژوهش با هدف اثربخشي روان‌درماني پويشي فشرده و كوتاه-مدت (ISTDP) بر كاهش علايم و مكانيسم‌هاي دفاعي اختلالات شخصيت خوشۀ C انجام شد. اين پژوهش در زمرۀ پژوهش‌هاي شبه‌آزمايشي با طرح تك‌آزمودني (A-B-A) بود. جامعه آماري اين پژوهش را تمامي افراد مبتلا به اختلال‌هاي شخصيت خوشۀ C در شهر تهران در سال 1398 تشكيل مي‌دادند. از ميان جامعه آماري فوق، 9 نفر كه تشخيص سه اختلال شخصيت وابسته، وسواسي-جبري و اجتنابي را بر اساس سياهۀ چند محوري باليني ميلون-3 (MCMI-III) و مصاحبۀ روان‌پزشكي بر اساس ملاك‌هاي DSM-5 دريافت مي‌كردند به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش عبارت بودند از: سياهۀ چند محوري باليني ميلون-3 (Millon, 1977)، پرسشنامۀ سبك‌ دفاعي-40 (Andrews, Singh Bond, 1993) و مصاحبۀ باليني ساختاريافته براي اختلالات شخصيت DSM (First, Gibbon, Spitzer, Williams Benjamin, 1997). همچنين، پروتكل ISTDP مطابق با رويكرد دوانلو (1995، 2000) هر هفته يكبار به مدت 15 جلسه و هر جلسه به مدت يك ساعت بر روي نمونۀ پژوهش اجرا شد. سنجش آزمودني‌ها پس از ارزيابي خط پايه، هر 3 جلسه يكبار صورت گرفت و پس از اتمام جلسات درماني، 3 ارزيابي پيگيري با فواصل يك‌ماهه انجام شد. داده‌ها با استفاده ازنسخه 24 نرم‌افزار SPSS تجزيه و تحليل شدند. يافته‌هاي به دست آمده نشان داد كه ISTDP سبب كاهش نشانه‌هاي اختلالات شخصيت خوشۀ C مي-شود. همچنين، اثر اين درمان بر كاهش مكانيسم‌هاي دفاعي ناپخته و نوروتيك و افزايش مكانيسم‌هاي پخته در اين اختلالات معنادار بود (P 0/05).