بررسي ماهيت و چيستي ايمان كامل و خالص در شرح نهج‌البلاغه از ديدگاه ابن ميثم بحراني

ايمان داراي دو قسم:ايمان به حق كه معرفت قلبي،اقرار به زبان وعمل به اركان يعني صبر،يقين،عدل وجهاد است. و ايمان به باطل كه همان كفر بوده و شعبي دارد از جمله:وسوسه گري وكنجكاوي نابجا،ستيزه جويي و جدل، انحراف از حق، و لجاجت ودشمني با حق و ناسازگاري و لازمه شناخت ايمان كامل نيز شناخت كفر و شك و اصول و فروعات آنها مي باشد.ايمان متعلق دين و اطاعت است، وعلم دين همراه با اعتقاد والتزام عملي است. ايمان تصديق گزاره هاي اسلام يعني ايمان به خدا،علم غيب، ملائكه، حضرت رسول aو انبياء پيشين، قرآن وكتاب الله، امامت، و معاد است، كه البته مربوط به حكمت عملي واخلاقيات بوده وعلمي مسموع، كه بايد مطبوع ومبتني بر فطرت باشد و ايماني صادق است كه به آنچه در نزد پروردگار است، مطمئن تر باشد ازآنچه در دست خود دارد و هدف نهايي آن كمال نفس آدمي در تصديق توحيد خداوند وتوكل است كه از آن باعنوان ايمان خالص ياد مي‌شود، كه در اين نوشتار به روش ترتيبي، موضوعي وتوصيفي به بررسي ماهيت وچيستي ايمان در شرح نهج­البلاغه ابن ميثم بحراني پرداخته شده است.