بررسي تطبيقي صلح از منظر كانت و آموزه‌هاي علوي

وجود و عدم صلح مي تواند در فرهنگ، اقتصاد، سياست و افراد جامعه موثر و نقشي تعيين كننده داشته باشد. مسأله اصلي پژوهش بررسي ديدگاه نهج البلاغه و كانت درموضوع صلح پايدار و وجوه اشتراك و افتراق آنهاست. در نگاه نهج البلاغه صلح به دروني، فردي و اجتماعي تقسيم شده و زمينه صلح اجتماعي درصلح فردي نهفته است ومعيارهايي براي صلح وجود دارد كه صلح پايدار بايد متلبّس به آنها گردد و صلح بين افراد و حاكميت ايجاب مي كند تا حكومت متضمن سلامت و امنيت اجتماعي، خدمت به مردم، عدالت محوري و قانون مندي باشد. ازمنظر كانت صلح پايدار داراي اركاني است كه جنبه صرفا مادي دارند وپشتوانه آن آراء جمهور و برقراري دموكراسي است. گرچه مباني صلح ازمنظر نهج البلاغه وكانت متفاوت است، اما در ضرورت و اهميت صلح نظري واحد دارند. دو ديدگاه كرامت انساني و حقوق افراد را محترم شمرده و نظم را در كنار آن ضروري و آن راعلت موجبه صلح مي دانند واصل اولي را صلح و جنگ را عارضي وغير اصيل مي دانند و عدالت هدف اصلي برقراري صلح است.دو ديدگاه مطرح، از لحاظ مباني معرفتي و هستي شناسي متفاوت هستند. صلح در نهج البلاغه مبتني بر جهان بيني الهي و در نگاه كانت داراي نگاهي مادي است؛ صلح در نگاه اول، اصلي ثابت بوده و مقوله هاي زماني ومكاني در آن اثر نمي گذارد وهدف از آن ايجاد آرامش براي افراد اجتماع است، درصورتي كه در نگاه دوم، صلح مسأله اي نسبي است وهدف از آن ايجاد منفعت درسطح دولت ها است.