تحليلي بر معناشناسي واژه قلب در نهج‏‌البلاغه و استخراج دلالت‏‌هاي تربيتي آن

تربيت و عناصر آن از جمله اهداف و اصول به چيستي انسان، مرتبط است. بهره‌مندي از منابع علمي موثق، پايه و اساس اطمينان از يافته‌ها پيرامون چيستي انسان مي باشد. در ميان منابع موجود، اتكاء به نهج البلاغه به‌عنوان منبع اصيل، انكارناپذير است. به‌ويژه آنكه اين متن مقدس، سخنان ارزشمند امام علي(ع) را شامل مي‏‌شود. در اين پژوهش محقق به دنبال اين هدف است كه معناشناسي قلب را در نهج البلاغه مورد تحليل و بررسي قرار دهد و سپس دلالت‏‌هاي تربيتي آن را اشكار سازد. اين مقاله با استفاده از روش تحليل متن در علم «معناشناسي» با رويكرد «هم‌زماني» و روش تحليل مفهومي به كشف معناي قلب به‌ عنوان يكي از كليدي‌ترين واژه‌هاي حوزه انسان‌شناسي پرداخته است. اين بررسي، بيشتر بر افعال، صفات و هم‌نشين‏‌هاي قلب تمركز دارد. در ادامه دلالت‏‌هاي ناظر بر تربيت انسان بر اساس معناشناسي قلب، نتيجه‏‌گيري شده است؛ هدف تربيت قرب الي الله و د ستيابي به حيات طيبه و اصول تربيت؛ اصل هماهنگي با فطرت؛ اصل هدايت‏‌خواهي، اصل تعقل و تفكر و اصل جامعيت مي‏‌باشند.