چگونگي قُرب به خدا از نگاه كوردوورو و بررسي آن با نهج‌البلاغه

قرب در مكاتب عرفاني به عنوان يكي از مهم ترين احوال مطرح بوده و عارفان دو سنت يهودي و اسلامي به زوايا و مراتب آن توجه كرده اند. در متون قبالايي براي نزديكي شدن انسان به خداوند از اصطلاح «دِوِقوت» كه به معناي اتّحاد و اتّصال به خداوند مي‌باشد، استفاده مي‌شود. موسي بن يعقوب كوردوورو، آموزه‌ي «تقليد از خداوند» را لازمه‌ي اتّحاد عرفاني و قرب انسان به خدا مي‌داند. اتّحاد با خداوند در نهج البلاغه به طور مستقيم بيان نشده است، اما اصطلاح قرب به خداوند به عنوان امري مشكّك به كرّات به‌كار رفته و با كيفيّت اعمال عبادي، ارتباطي مستقيم دارد. با بررسي آثار كوردوورو و نهج البلاغه مصاديق مشتركي همچون نمازگزاردن، صدقه دادن، نيكوكاري و... موجب تقرّب به خداوند مي‌شود. مطابق حديث «قُرب نوافِل» انسان با انجام فرايض و نوافل ديني به مرتبه‌ي خداگونگي مي‌رسد. شرط رسيدن به اين وحدت بنا به بيان نهج البلاغه و كوردوورو، نيّت خالص و اخلاص در عمل است.