شاخصه هاي همگرايي مردم با حكومت اسلامي از منظر نهج البلاغه و صحيفه امام خميني(ره) با رويكرد بينامتني

همگرايي مردم با نظام، از راهبردهاي نظام اسلامي، براي حفظ و تقويت حكومت اسلامي است. اين موضوع، در نهج‌البلاغه و آثار متأثّر از آن، نمود ويژه اي دارد. از ميان آثار متأخّرِ متأثّر، صحيفه امام رحمه الله بياناتي از امام خميني رحمه الله را در موضوع همگرايي مردم با نظام در بردارد و نشان مي ‌دهد ايشان، از مفاهيم و ادبيّات كلام علوي عليه السلام دراين موضوع،  تأثير زيادي گرفته است. بينامتنيت، از جمله مباحث نوين در حوزه مطالعات ادبي است كه به بررسي روابط بين دو متن مي پردازد. نظريه پردازان مختلف، با خاستگاه ‌ها وتحليل ‌هاي متفاوتي، به تبيين اين روش پرداخته ‌اند. اين پژوهش، بر آن است در موضوع همگرايي مردم با حكومت اسلامي، نحوه تأثيرپذيري كلام امام خميني رحمه الله از كلام حضرت امام علي عليه السلام را به شيوه بينامتنيت بررسي نمايد تا بتواند تحليل نويني از شيوه اقتباس و نحوه تأثيرپذيري ايشان از انديشه علوي را نمايان سازد. با تأمّل در خوانش دو متن، سيطره و تأثير فراوان كلام اميرالمؤمنين عليه السلام بر امام خميني رحمه الله اثبات مي ‌گردد. با تحليل گونه ‌هاي بينامتنيت دو متن، بيشترين فراواني به روابط بينامتني مضموني و از نوع نفي متوازي تعلّق دارد. همچنين امام خميني رحمه الله در دو محور مباني و اقدامات عملي، جهت تبيين همگرايي مردم با نظام اسلامي، از نهج‌البلاغه بهره گرفته است.