اثر بخشي برنامه تركيبي آموزش مديريت والدين و فرزندپروري مبتني بر پذيرش و تعهد بر استرس والدگري، رابطه مادر–كودك و مشكلات بروني سازي شده كودك

اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي برنامه تركيبي آموزش مديريت والدين و فرزندپروري مبتني بر پذيرش و تعهد بر استرس والدگري، رابطه والد-كودك و مشكلات بروني‎سازي‎شده كودك انجام شد. پژوهش از نوع نيمه آزمايشي در قالب طرح پيش‎آزمون پس‎آزمون همراه با گروه كنترل و پيگيري سه ماهه بود. جامعه پژوهش مادران كودكان 4 تا 9 ساله شهر سمنان در سال 1400 بودند. 24 مادر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به تصادف به دو گروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند. گروه آزمايش 8 جلسه دو ساعته مداخله را دريافت كرد و گروه كنترل در ليست انتظار قرار داشت. ابزار پژوهش شاخص استرس والدگري آبدين، مقياس رابطه والد-كودك پيانتا و پرسشنامه رفتاري كودك آيبرگ بود. داده‏ها با تحليل كواريانس چند متغيره تحليل شدند. نتايج نشان داد بين گروه آزمايش و كنترل در استرس والديني، رابطه مادر-كودك و مشكلات بروني‎سازي‎شده كودك تفاوت معناداري وجود دارد. تنها در زيرمقياس وابستگي اين تفاوت معنادار نيست. اين برنامه تركيبي مي‎تواند در كاهش استرس والدگري و مشكلات بروني‎سازي‎شده كودك اثربخش باشد و موجب كاهش تعارضات بين مادر و كودك و نزديك شدن رابطه آن‎ها شود اما در ميزان وابستگي بين مادر و كودك مؤثر نيست.