روابط ساختاري سبك‌هاي دلبستگي و نشانه‌هاي افسردگي اساسي نوجوانان با واسطه‌گري تحمل پريشاني و انعطاف‌پذيري شناختي

پژوهش حاضر به‌منظور تعيين روابط ساختاري سبك‌هاي دلبستگي و نشانه‌هاي افسردگي اساسي نوجوانان با واسطه‌گري انعطاف‌پذيري شناختي و تحمل پريشاني انجام گرفت. روش پژوهش از نوع همبستگي بوده كه از طريق الگويابي معادلات ساختاري بر روي 352 نفر نوجوان 13-18 ساله كه به روش نمونه‌گيري در دسترس از جامعه نوجوانان منطقه 1 شهر تبريز انتخاب شدند، انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از مقياس سبك دلبستگي كولينز و ريد، مقياس افسردگي كوتچر، سياهه انعطاف‌پذيري شناختي دنيس و وندروال و مقياس تحمل پريشاني سيمونز و گاهر گردآوري شدند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از تحليل مسير تجزيه و تحليل شدند. يافته‌هاي پژوهش بيانگر برازش مطلوب مدل فرضي پژوهش بود. به‌علاوه، نتايج نشان داد تحمل پريشاني مي‌تواند به‌عنوان عامل ميانجي در رابطه بين سبك‌هاي دلبستگي ايمن و ناايمن اجتنابي با نشانه‌هاي افسردگي نوجوانان در نظر گرفته شود. از طرفي نتايج نشان داد انعطاف‌پذيري شناختي مي‌تواند رابطه بين سبك‌هاي دلبستگي ايمن، ناايمن اجتنابي و ناايمن اضطرابي با نشانه‌هاي افسردگي نوجوانان را ميانجي‌گري نمايد. نتايج اين پژوهش نشان داد كه تحمل پريشاني و انعطاف پذيري شناختي مي‌توانند رابطه بين سبك‌هاي دلبستگي و نشانه افسردگي اساسي نوجوانان را ميانجي‌گري كنند. از نتايج اين پژوهش، مي‌توان در جهت شناسايي علل افسردگي نوجوانان و تدوين مداخلات درماني آنان استفاده كرد از جمله مؤلفه‌هاي تحمل پريشاني و انعطاف‌پذيري شناختي را به نوجوانان آموزش داد.