طراحي و آزمون الگويي از رابطه شخصيت با اضطراب كرونا با ميانجي‌گري استرس ادراك‌شده و خودكارآمدي در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل علي اضطراب كرونا بر اساس شخصيت با ميانجي‌گري استرس ادراك‌شده و خودكارآمدي در نوجوانان اجرا شد. روش: طرح پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي و جامعه آماري شامل كليه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان ابركوه بود كه از ميان آن‌ها ۳۱۸ نفر با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌ اضطراب ناشي از كرونا (علي پور و همكاران، 1398)، پنج عاملي شخصيت نئو (كاستا و مك كري، 1989)، استرس ادراك‌شده (كوهن و همكاران، 1983) و خودكارآمدي عمومي (شرر و همكاران، 1982) بود. داده ها با نرم‌افزارهاي AMOS و SPSS تجزيه و تحليل شد. يافته ها: نتايج فرضيه‌هاي مستقيم نشان داد مقبوليت، وظيفه‌شناسي و خودكارآمدي با اثر منفي و معكوس و استرس ادراك شده با اثر مثبت و مستقيم بر اضطراب ناشي از كرونا تاثير دارند و نتايج حاصل از بررسي فرضيه‌هاي غيرمستقيم نشان داد كه وظيفه‌شناسي اثر غيرمستقيم و معكوس بر اضطراب ناشي از كرونا با ميانجي گري استرس ادراك شده و خودكارآمدي داشته است و روان‌رنجوري، برون‌گرايي و وظيفه‌شناسي اثر غيرمستقيم بر اضطراب ناشي از كرونا با ميانجي گري استرس ادراك‌شده داشتند. نتيجه گيري: بنابراين مي توان با تقويت خودكارآمدي به عنوان يك منبع مقابله اي و آموزش مديريت استرس به نوجوانان و تاثير آنها بر صفات روان‌رنجورخويي، برون‌گرايي و وظيفه‌شناسي، سطح اضطراب كرونا را در نوجوانان كاهش داد و در مداخله‌هاي درماني از نتايج به‌دست‌آمده استفاده كرد.