بررسي رابطه الگوهاي ارتباطي خانواده و سرزندگي تحصيلي: نقش واسطه گري راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي

هدف از پژوهش حاضر، تعيين رابطه الگوهاي ارتباطي خانواده با سرزندگي تحصيلي: نقش ميانجي‌‌گري راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي بود. روش پژوهش از نوع همبستگي و معادلات ساختاري بود. شركت‌كنندگان در اين پژوهش 240 نفر از دانش‌آموزان پسر پايه نهم شهر بهبهان بودند كه به روش نمونه‌‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي (نسبتي) انتخاب شدند. ابزارهاي استفاده شده در اين پژوهش نسخه تجديدنظر شده مقياس الگوهاي ارتباطي خانواده فيتزپاتريك و ريچي، مقياس‌هاي‌‌ سرزندگي تحصيلي مارتين و مارش و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي، شناختي و فراشناختي پينتريچ و دي گروت بودند. براي بررسي روايي و اعتبار اين ابزارها از روش تحليل عامل تأييدي و ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد. ارزيابي الگوي پيشنهادي با استفاده از روش معادلات ساختاري انجام گرفت. جهت آزمون روابط غيرمستقيم از روش بوت استراپ استفاده شد. نتايج نشان دادند كه جهت‌‌گيري گفت‌ و شنود به‌‌طور مستقيم با سرزندگي تحصيلي و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي رابطه‌‌ مثبت و معنا‌‌داري دارد. همچنين، جهت‌‌گيري گفت ‌و شنود با سرزندگي تحصيلي از طريق راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي رابطه‌‌ غيرمستقيم معنا‌‌داري دارد؛ اما جهت‌گيري هم‌نوايي به صورت مستقيم با سرزندگي تحصيلي و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي رابطه‌‌ معنا‌‌داري ندارد و اين رابطه به صورت غيرمستقيم با ميانجي‌‌گري راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي (شناختي و فراشناختي) با سرزندگي تحصيلي نيز غير معنا‌‌دار بود. در آخر راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي با سرزندگي تحصيلي رابطه‌‌ معنا‌‌داري دارد. برازش بهتر مدل با حذف مسيرهاي غير معنا‌‌دار جهت‌‌گيري هم‌نوايي به سرزندگي تحصيلي و جهت‌‌گيري هم‌نوايي به راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي (شناختي و فراشناختي) حاصل شد.