بررسي فرسودگي شغلي در پزشكان بيمارستان امام حسين (ع) در دوران پاندمي كوويد 19

فرسودگي شغلي يك حالت هيجاني است كه با خستگي عاطفي و هيجاني، مسخ شخصيت و حس پايين موفقيت شخصي همراه است. اين مطالعه به شناخت اين سندرم در متخصصان و دستياران بيمارستان امام حسين (ع) پرداخته است. از سياهه فرسودگي شغلي مسلش كه ترجمه فارسي آن اعتبارسنجي شده و شامل 22 ماده است و به سنجش جنبه‌هاي سه‌گانه فرسودگي شغلي شامل خستگي عاطفي، پديده‌هاي شخصيت‌زدايي و فقدان موفقيت فردي مي‌پردازد، استفاده شد. داده‌ها در نرم افزار SPSS وارد و با سه تست Shapiro-Wilk، independent T- Test و Mann–Whitney U test انجام شد. در اين مطالعه تعداد 78 پزشك شركت كردند. بدون در نظر گرفتن ارتباط با كار در بخش كوويد 19، ميزان شديد بودن خستگي عاطفي 23.1 درصد، شخصيت‌زدايي 28.2 درصد و فقدان موفقيت فردي 66.7 درصد بود. در بين دستياران سال پايين (سال 2-1) ميزان خستگي عاطفي شديد و شخصيت‌زدايي به‌طور معنادار بيشتر از سال‌ بالا بود؛ اما فقدان موفقيت فردي در همه دستياران يكسان بود. در افراد زير 40 سال كه در بخش كوويد كار مي‌كردند، نسبت به بخش‌هاي غيركوويد تنها فقدان موفقيت فردي اختلاف معناداري داشت (0.041= P. Value) كه در كساني كه فرزند نداشتند اختلاف اين حيطه باز معنادار بود (0.021= P. Value). اما در ساير متغيرها اختلاف معناداري مشاهده نشد. نتايج نشان داد كه سن زير 40 سال، جنس زن، نداشتن فرزند و وضعيت دستياري در قياس با هيأت علمي با ميزان بالاتري از فرسودگي شغلي همراه بودند. در سنين زير 40 سال فرسودگي شغلي در هر سه حوزه بيشتر بود.