نقش هم‌آفريني در يادگيري سازماني اعضاي هيأت‌علمي دانشگاه بيرجند

يادگيري سازماني از ملزومات سازمان هاي مدرن براي رويارويي با تغييرات فزاينده و پاسخگويي سريع به تغييرات محيطي است. تحقق معنادار يادگيري سازماني وابسته به حضور برخي متغيرها در جهت تسهيل و گسترش آن است؛ بنابراين پژوهش حاضر با هدف تحليل رابطه بين هم آفريني و يادگيري سازماني در بين اعضاي هيأت‌علمي دانشگاه بيرجند انجام‌گرفته است. روش پژوهش از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش شامل كليه اعضاي هيأت‌علمي دانشگاه بيرجند در سال تحصيلي 1400-1399 به تعداد 341 نفر بود كه با استفاده از روش نمونه گيري طبقه اي نسبتي، تعداد 210 پرسشنامه به‌صورت تصادفي ساده بين طبقات مختلف توزيع شد كه از مجموع آن‌ها، 186 پرسشنامه مورد تحليل قرار گرفته است. براي گردآوري داده ها از پرسشنامه هم آفريني طاهرپور (1400) و پرسشنامه يادگيري سازماني فام و اسوايزسزك (2006) استفاده شد. پايايي پرسشنامه ها با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ بررسي شد و براي پرسشنامه هم آفريني 0.91 و براي يادگيري سازماني 0.94 برآورد شد. نتايج تحليل نشان داد تغييرات مؤلفه‌هاي گفتگو، خطرپذيري و شفافيت پيش بيني كننده تغييرات در ميزان يادگيري سازماني مي شود. يافته ها نشان داد مؤلفه گفت وگو، يادگيري سازماني را افزايش خواهد داد؛ اما مؤلفه دسترسي، قابليت پيش بيني تغييرات مربوط به يادگيري سازماني را نداشت. همچنين هم آفريني با ضريب مسير استاندارد (0.81) و آماره t (9.08) با يادگيري سازماني در سطح 0.001 رابطه مثبت و معني‌داري دارد و الگوي مفهومي پژوهش از برازش لازم برخوردار بود. بر اين اساس مي توان نتيجه گرفت هم آفريني با ايجاد گفتمان، تسهيل جريان انتشارات اطلاعات، ايجاد تدابيري براي شفافيت و انعطاف‌پذيري بين اعضاي هيأت‌علمي دانشگاه، زمينه‌هاي ارتقاي يادگيري سازماني را فراهم مي كند.