الگوها و جريان هاي مهاجرتي شهر مشهد طي دو دهه (1375-1395 ش)

روند سريع و روبه رشد مهاجرت، موجب شهرنشيني گسترده و تغييراتي بنيادي در الگوي سكونت شده است. مهاجرت گسترده با برهم زدن تعادل جمعيتي، موجب فشار بر منابع مناطق مي شود كه به منظور جلوگيري از اين فشار، شناخت الگوهاي مهاجرت حاكم بر آن مناطق مي تواند نقش بسزايي در مديريت مهاجرت داشته باشد. اين مطالعه با استفاده از تحليل ثانويه داده هاي سرشماري عمومي نفوس و مسكن استان خراسان رضوي، ضمن بررسي الگوهاي مهاجرت شهر مشهد طي بيست سال، به جريان اين جابه جايي ها پرداخته است. نتايج نشان داد كه بيش از 80% از كل مهاجران وارد شده به شهرستان مشهد، وارد شهر مشهد شده اند. بيشتر مهاجرت ها به صورت درون شهرستاني بوده است؛ اما درمجموع استان هاي تهران و سيستان و بلوچستان بيشترين مهاجرفرستي به اين شهر را داشته اند. تركيب جمعيتي مهاجران نشان داد، در كنار 80% از مهاجرت هاي شهربه شهر، مشهد هرساله پذيراي درصد قابل توجهي از مهاجران خارجي نيز بوده كه مبدأ عمده آن ها كشور افغانستان است. ادامه جريان مهاجرت گسترده به شهر مشهد منجر به تشديد وضعيت تراكمي اين شهر مي شود و مسائلي مانند حاشيه نشيني، ايجاد سكونتگاه هاي غيررسمي، افزايش مشاغل كاذب، مسائل و مشكلات اجتماعي و فرهنگي و غيره را به همراه خواهد داشت.