بررسي تأثير بدبيني سازماني بر فرسودگي شغلي، شناسايي نقش تعديل‌گر كيفيت زندگي كاري (مورد مطالعه: فرودگاه‌هاي استان خراسان جنوبي)

سازمان‌ها اهداف متفاوتي، چون بقا و سودآوري را دنبال مي‌كنند و نيروي انساني، مهم‌ترين عامل براي دستيابي به اهداف سازماني، محسوب مي‌شود. سازمان‌ها اگر مي‌خواهند اهدافشان به نحو مؤثري تحقق يابد، بايد توجه ويژه‌اي به نيروي انساني سازمان داشته باشند و متغيرهاي مهمي چون ﻓﺮﺳﻮدﮔﻲ ﺷﻐﻠﻲ، بدبيني سازماني و كيفيت زندگي كاري را مورد توجه قرار دهند. هدف اين پژوهش بررسي نقش تعديل‌گري كيفيت زندگي كاري در تأثير بدبيني سازماني بر فرسودگي شغلي است. روش پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر ماهيت و روش،  توصيفي- پيمايشي مي‌باشد. جامعه آماري به صورت تمام‌شماري نمونه بررسي شده است. ابزارهاي گردآوري اطلاعات، پرسش‌نامه‌‌هاي استاندارد استفاده شده است. روايي محتوايي با نظرخواهي از اساتيد مورد تأييد قرار گرفت. همچنين روايي سازه، بررسي و تأييد شد. مقدار آلفاي كرونباخ به‌ترتيب براي متغيرهاي فرسودگي شغلي، بدبيني سازماني و كيفيت زندگي كاري مقادير 0.812، 0.706 و 0.906 بوده و نشان از پايايي پرسش‌نامه‌ها دارد. براي تحليل داده‌ها و آزمون فرضيه‌ها از نرم‌افزارهايSPSS  و Smart PLS استفاده شد. يافته‎ها نشان مي‎دهد كه مقدار قدر مطلق آماره t براي تأثير بدبيني سازماني بر فرسودگي شغلي برابر با 4.419 و مقدار ضريب مسير برابر با 0.527 است؛ بنابراين با اطمينان 95% مي‌توان گفت، بدبيني سازماني بر فرسودگي شغلي تأثير مثبت و معناداري دارد. مقدار قدر مطلق آماره t براي نقش تعديل‌گري كيفيت زندگي كاري در تأثير بدبيني سازماني بر فرسودگي شغلي، 2.207 است؛ بنابراين با اطمينان 95% مي‌توان گفت، كيفيت زندگي كاري، تأثير بدبيني سازماني بر فرسودگي شغلي را تعديل مي‌كند. مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه با كاهش بدبيني سازماني و بهبود كيفيت زندگي كاري، ﻓﺮﺳﻮدﮔﻲ ﺷﻐﻠﻲ در سازمان كاهش مي‌يابد.