ارزيابي تاثير تغيير اقليم بر نوسانات آب زيرزميني دشت برخوار اصفهان

اين پژوهش، با استفاده از گزارش هيات بين‌الدول تغيير اقليم سازمان ملل، به بررسي تاثير پديده تغيير اقليم بر روي نوسانات آب سطحي و زيرزميني دشت برخوار ميمه اصفهان، پرداخته است. به‌منظور، مدل‌سازي هدايت هيدروليكي در حالت ماندگار و آب‌دهي ويژه در حالت غيرماندگار واسنجي شد. برآورد بارندگي و دما در منطقه نيز با استفاده از خروجي مدل HadCm3 از طريق مدل ريزمقياس‌نمايي Lars-WG براي موقعيت ايستگاه ميمه، تحت دو سناريوي A2 و A1B شبيه‌سازي شد. از دو آزمون تحليل روند ناپارامتريك تخمين‌گر شيب سن و من كندال، براي آشكارسازي روند سطح ايستابي آب‌هاي زيرزميني دشت برخوار ميمه اصفهان طي دوره آماري 1398-1370 بر اساس آمار سطح ايستابي 19 چاه مشاهداتي استفاده شد. با استفاده از ماتريس همبستگي پيرسون، همبستگي بين عناصر اقليمي (ايستگاه ميمه) دما، بارش و تبخير و تعرق پتانسيل (تورنت وايت) با سطح ايستابي دشت برخوار محاسبه شد و بر اساس آن يك مدل رگرسيوني چندمتغيره براي مدل كردن سري زماني سالانه سطح ايستابي، در سطح اطمينان 0.95 توسعه داده شد. سطح ايستابي آب دشت برخوار به ‌وسيله فاكتورهاي اقليمي دوره 2099-2080 و بر اساس مدل رگرسيون توسعه داده شده، شبيه ‌سازي شد. نتايج بيانگر آن بود كه نسبت به دوره پايه، سطح ايستابي آب منطقه با شيب سالانه نزديك به نيم‌متر در سال، روند كاهشي داشته است. آناليز همبستگي بيانگر آن بود كه سه عنصر اقليمي بارش، دما و تبخير و تعرق در يك تركيب خطي 0.75 از تغييرات سالانه آب زيرزميني دشت را مدل‌سازي كرده‌ اند. نتايج مدل ريزمقياس‌نمايي اجرا شده روي داده‌هاي مدل‌هاي گردش عمومي جو، بيانگر آن بود كه در دوره 2080-2099 تحت هر دو سناريو، سطح آب زيرزميني منطقه، بين 15 تا 17 متر نسبت به دوره پايه افت خواهد داشت كه ناشي از افزايش تبخير و تعرق و به تبع آن كاهش بارش موثر خواهد بود.