شناسايي و تبيين عوامل مؤثر بر آمايش فضاهاي روستايي با رويكرد توسعه پايدار(مورد مطالعه: روستاهاي شهرستان دلفان)

توسعه پايدار فضايي، علاوه بر لحاظ عوامل كلي توسعه، جنبه هاي اكولوژكي، برابري، يكپارچگي، سازگاري و محدوديت هاي زيست محيطي را نيز در بر مي گيرد. اين رويكرد سعي دارد با پديده عدم تعادل هاي منطقه اي برخورد كرده و راهكارهاي مناسب را براي تحقق توسعه متوازن و پايدار در سطح سرزمين، ارائه نمايد. هدف از پژوهش حاضر تجزيه و تحليل آمايش فضاهاي روستايي با تأكيد بر توسعه پايدار فضايي در روستاهاي دلفان بوده است. فرآيند روش شناسي حاكم بر اين پژوهش از نظر هدف كاربردي، و روش پژوهش توصيفي_تحليلي است. روش گردآوري داده ها و اطلاعات به صورت كتابخانه اي و اسنادي است. جهت تجزيه و تحليل اطلاعات از ابزار علت و معلولي ديماتل استفاده شده. كه به شيوه پنل خبرگان انجام گرفته. يافته ها حاكي از آن است كه آمايش فضايي روستاهاي دلفان نه بر اساس شاخصه هاي راهبردي توسعه پايدار فضايي، بلكه شكل يافته اي عواملي چون: حاكميت تفكر اقتصادي(1.17)، و كالبدي-زيرساختي(0.67) بعنوان تأثيرگذارترين، و برابري و يكپارچگي(0.75- و 0.74-) بعنوان تأثيرپذيرترين عوامل بوده است. لذا آمايش اين سكونتگاه ها در چارچوب توسعه پايدار، خصوصاً توسعه پايدار فضايي نبوده است. به اين معنا كه اصل ميان رشته اي و فرارشته اي(عنصر مردم و مكان) كه شاكه اي راهبردي توسعه پايدار فضايي است، را شامل نمي شود. اين امر موجب عدم تعادل و توازن فضايي روستاهاي اين شهرستان شده است. در پايان پيشنهاداتي چون: اصلاح ساختار ذهني و اجرايي مسئولان از توجه صرف به ابعاد كلي توسعه، به لحاظ عوامل برابري، يكپارچگي، سازگاري و محدوديت هاي زيست محيطي موجود؛ رد ديدگاه هاي توسعه روستايي از ديد صرفاً اقتصادي و كالبدي؛ و غيره ارائه گرديده است.