شناسايي سازه هاي مؤثر بر نقش گردشگري خوراك در توسعه پايدار سكونتگاه هاي روستايي استان مازندران

توسعه گردشگري در مناطق روستايي عنصري اساسي است و يكي از راه هاي نجات روستاها از فقر، مهاجرت و مشكلات اجتماعي و اقتصادي به شمار مي رود. در حال حاضر بين انواع گردشگري روستايي، گردشگري خوراك اهميت بسياري پيدا كرده است و سبب بروز تحولات اساسي در ابعاد اقتصادي، اجتماعي-فرهنگي، ساختار كالبدي و زيست محيطي روستاها مي شود. هدف اصلي اين پژوهش تعيين روابط بين نقش مولفه هاي گردشگري خوراك در توسعه پايدار سكونتگاه هاي روستايي استان مازندران مي باشد. روش جمع آوري اطلاعات به صورت مطالعات كتابخانه اي مي باشد. داده هاي اين تحقيق در دو بخش كيفي و كمي طبقه بندي شدند. ابزار جمع آوري داده ها مصاحبه و پرسشنامه است. جامعه مورد بررسي اين تحقيق، خبرگان شامل مديران و كارشناسان ارشد اداره كل ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري استان مازندران مي‌باشند. براي ايجاد مدل نقش گردشگري خوراك بر توسعه پايدار سكونتگاه هاي روستايي استان مازندران از روش مدلسازي تفسيري-ساختاري كه سازه هاي آن از طريق روش كيفي و به شيوه تحليل محتوا شناسايي شد استفاده شده است. در ادامه با استفاده از تحليل MICMAK ميزان اثرگذاري و اثرپذيري متغيرها بر يكديگر مشخص شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد در سطح دهم مدل، سازه حمايت دولت قرار گرفته است كه زير بناي مدل مي باشد و توسعه پايدار روستاها از اين سياست شروع و به ساير سازه ها سرايت مي كند. در نهايت، در سطح اول مدل، سازه ساختار اجتماعي قرار دارد كه حاصل روابط بين سازه هاي سطوح ما قبل خود بوده و منتج به توسعه پايدار روستا مي شود.