مقايسه اثربخشي بازتواني شناختي و درمان مبتني بر شفقت بر انعطاف‌پذيري شناختي سالمندان مبتلا به اختلال شناختي خفيف

شناخت نيازها و وضعيت سلامت سالمندان از مسائل مهم جامعه است و براي توانمندسازي و بهبود شرايط‌شان بايد راهكارهاي نوين درماني و توان‌بخشي مورد پژوهش قرار گيرد. بنابراين، اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي بازتواني شناختي و درمان مبتني برشفقت بر انعطاف‌پذيري ‌شناختي سالمندان مبتلا به اختلال شناختي خفيف انجام شد. پژوهــش حاضــر از از نوع نيمــه‌تجربــي و از طــرح پيش‌‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل با پيگيري يك ماهه بود. جامعه آماري شامل تمامي سالمندان مبتلا به اختلال شناختي خفيف شهر تهران بود كه به پايگاه‌هاي سلامت دانشگاه علوم پزشكي تهران در سال 1400 مراجعه كرده بودند و از بين آنها نمونه‌اي 42 سالمند بر مبناي ملاك‌هاي ورود به صورت هدفمند انتخاب و به روش تصادفي در دو گروه آزمايش بازتواني شناختي و درمان مبتني بر شفقت و يك گروه كنترل جايگزين شدند. بازتواني شناختي و درمان مبتني بر شفقت هر يك طي 8 جلسه 90 دقيقه اي براي گروه‌هاي آزمايش اجرا شد و گروه كنترل هيچ آموزشي دريافت نكرد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌هاي انعطاف‌پذيري ‌شناختي دنيس و وندروالبود. داده ها با استفاده از تحليــل كوواريانس در نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تحليــل شــدند. نتايج نشان داد كه بازتواني شناختي و درمان مبتني بر شفقت بر متغيرهاي ادراك كنترل پـذيري، ادراك توجيه رفتار و ادراك گزينـه‌هاي مختلف در سالمندان مبتلا به اختلال شناختي خفيف مؤثر بود (0/05 P). درمان مبتني بر بازتواني شناختي در متغير ادراك توجيه بيشتر از گروه درمان مبتني برشفقت بود. براساس نتايج حاصل از پژوهش مي‌توان از بسته‌هاي آموزشي اين پژوهش در آسايشگاه‌ها و سراهاي سالمندان براي ارتقاي سطح زندگي بهره برد.