رابطه ويژگي‌‌هاي شخصيتي با رضايت از زندگي در سالمندان: نقش ميانجي هوش فرهنگي

سالخوردگي جمعيت، يك چالش و مسئله فراگير اجتماعي و جمعيتي در كشورهاي درحال توسعه از جمله ايران، در آينده نزديك است. عوامل اجتماعي، رواني و رفتاري مختلفي مي‌تواند با رضايت از زندگي سالمندان مرتبط باشد. بنابراين پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه ويژگي‌هاي شخصيتي با رضايت از زندگي در سالمندان با ميانجيگري هوش فرهنگي انجام شد. روش اين پژوهش توصيفي-همبستگي از نوع معادلات ساختاري بود. جامعه آماري مورد مطالعه در اين پژوهش شامل كليه سالمندان شهرستان بناب در سال 1400 بود كه از ميان آنها تعداد 200 نفر ( 100 مرد و 100 زن) به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. شركت‌كنندگان به پرسشنامه‌‌هاي ويژگي‌‌هاي شخصيتي نئو كاستا و مك‌كري، رضايت از زندگي داينر و هوش فرهنگي انگ و همكاران پاسخ دادند. داده‏هاي جمع‌آوري شده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون با كمك نرم‌افزار SPSS-24 و با استفاده از مدل‌يابي معادلات ساختاري (SEM) به وسيله نرم‌افزار Lisrel 8,8  مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج حاصل از مدل‌يابي معادلات ساختاري نشان داد كه مدل پژوهش از برازش مطلوبي برخوردار است. نتايج حاصل از بررسي نقش ميانجي‌گري هوش فرهنگي نيز نشان داد كه اين متغير نقش ميانجي معني‌داري در رابطه بين ويژگي‌‌هاي شخصيتي با رضايت از زندگي دارد (0.01 P). با توجه به نتايج اين پژوهش برگزاري كارگاه‌هاي آموزشي با هدف آگاه‌سازي نقش ويژگي‌هاي شخصيتي و هوش فرهنگي در جهت بهبود رضايت از زندگي سالمندان پيشنهاد مي‌گردد.