رابطه فعاليت‌هاي روزمره زندگي با پريشاني روان‌شناختي در سالمندان: نقش ميانجي احساس تنهايي

امروزه توجه به سالمندان و تلاش براي بهبود سلامت روان شناختي آنها اهميت بسياري دارد. از اين رو شناسايي عوامل بالقوه اي كه مي تواند بر كاهش يا افزايش پريشاني روان‌شناختي آنها تأثير بگذارد، براي تشخيص زودهنگام و پيشگيري از پريشاني روان شناختي، از مسائل مهم و قابل توجه است؛ بنابراين پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي احساس تنهايي در رابطه بين فعاليت هاي روزمره زندگي و پريشاني روان شناختي در سالمندان اجرا شد. روش پژوهش حاضر همبستگي از نوع تحليل مسير بود. جامعه آماري شامل تمامي سالمندان مقيم شهر ايلام در سال 1401 بود كه از بين آنها 385 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. در اين پژوهش، مقياس افسردگي، اضطراب و استرس لاويبوند، پرسش‌نامه فعاليت هاي روزمره زندگي ماهوني و بارتل و مقياس احساس تنهايي راسل و همكاران توسط شركت كنندگان تكميل شدند. داده هاي جمع آوري شده، با استفاده از آزمون هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل مسير به ترتيب در نرم افزارهاي SPSS نسخه 25 و Amos نسخه 25 مورد تجزيه‌ و تحليل قرار گرفتند. نتايج تحليل مسير نشان داد كه بين فعاليت هاي روزمره زندگي و احساس تنهايي رابطه مستقيم منفي، بين فعاليت هاي روزمره زندگي و پريشاني روان‌شناختي رابطه مستقيم منفي و بين احساس تنهايي و پريشاني روان شناختي رابطه مستقيم مثبت وجود دارد. همچنين فعاليت هاي روزمره زندگي از طريق نقش ميانجي احساس تنهايي با پريشاني روان شناختي رابطه غيرمستقيم معني داري داشت (p .05, β=-.17). با توجه به نتايج پژوهش مي توان گفت كه هدف قرار دادن فعاليت هاي روزمره زندگي و احساس تنهايي در ارتباط با درمان ها و كمك هاي روان‌شناختي براي سالمندان مي تواند مؤثر باشد. بنابراين پيشنهاد مي شود مشاوران و روان شناسان حيطه سالمند با بكارگيري تدابيري جهت كمك به كاهش احساس تنهايي در سالمندان گام سازنده اي در راستاي كاهش پريشاني روان شناختي سالمندان بردارند.