اثربخشي شفقت‌درماني بر همجوشي شناختي و خودانتقادي سالمندان مبتلا به استرس پس از سانحه

با افزايش سن جمعيت، افزايش ارائه خدمات به افراد با اختلال استرس پس از سانحه در خدمات سالمندي قابل انتظار است. بنابراين اين مطالعه با هدف تعيين اثربخشي شفقت‌ درماني بر همجوشي شناختي و خودانتقادي بر سالمندان مبتلا به استرس پس از سانحه شهر تبريز انجام شد. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش تمامي سالمندان با استرس پس از سانحه شهر تبريز در سال 1401 بودند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر سالمند (65 تا 75 ساله) با استرس پس از سانحه بود كه با روش نمونه‌گيري در دسترس و بر اساس معيارهاي ورود به مطالعه انتخاب، و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه گمارش شدند. گروه آزمايش بسته‌ درماني گيلبرت را در هشت جلسه 90 دقيقه‌اي هفتگي دريافت نمودند. مقياس‎هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل مقياس سطوح خودانتقادي تامپسون و زاروف و پرسشنامه همجوشي شناختي گيلاندرز و همكاران بود. داده‌ها با تحليل كوواريانس تك‌متغيره، با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه در مرحله پس‌آزمون بين دو گروه گواه و آزمايش در متغيرهاي همجوشي شناختي و خودانتقادي تفاوت معناداري وجود دارد (P 0.001). بر اساس يافته‌هاي اين مطالعه، شفقت‌درماني سبب كاهش همجوشي شناختي و خودانتقادي سالمندان مي‌شود و نمايانگر افق‌هاي تازه‌اي در مداخلات باليني است و مي‌توان از آن به عنوان يك روش مداخله‌اي مؤثر در بهبود سلامت رواني و كيفيت زندگي سالمندان استفاده كرد.