ارزيابي مراكز آموزشي و رضايت مربيان مراكز از برنامه آموزش هنگام ازدواج در كشور ايران

مقدمه: «برنامه آموزش هنگام ازدواج» از سال ۱۳۷۲ در كشور آغاز شد. مطالعه حاضر تحت عنوان «ارزشيابي برنامه آموزش هنگام ازدواج زوجين در كشور ايران» داراي اهداف متعددي بوده و مقاله حاضر به نتايج دو هدف اصلي شامل «سنجش رضايت مربيان مراكز از برنامه آموزش هنگام ازدواج» و «ارزيابي مراكز آموزش هنگام ازدواج» پرداخته است. مواد و روش كار: اين مطالعه از نوع مقطعي بود. نود و شش مركز آموزش هنگام ازدواج به روش تصادفي ساده انتخاب شده و مربيان اين مراكز با روش سرشماري، وارد مطالعه شدند. داده ها در نرم افزار SPSS-۱۸ تحليل شدند. يافته ها: ميانگين امتياز رضايت كلي مربيان از برنامه آموزش هنگام ازدواج ۲۰/۵۶ (SD=3/753) به‌دست آمد. حدود ۸۸/۴ درصد مربيان از «محتواي كتابچه هاي درسي»، ۷۰/۱ درصد از «برگزاري منظم دوره‌هاي بازآموزي»، ۹۶/۲ درصد از «همكاري با مركز مربوطه»، ۹۸/۲ درصد از «رفتار همكاران مركز مربوطه» و ۹۸ درصد از «نحوه مديريت مسئولان مركز براي برگزاري كلاس‌ها»، «راضي يا خيلي راضي» بودند. حدود ۶۰/۶ درصد مربيان از «مقدار حق الزحمه براي اين آموزش» و ۵۱ درصد از «پرداخت به موقع حق الزحمه»، «ناراضي يا خيلي ناراضي» بودند. ارتباط آماري معني‌دار بين «رضايت كلي» با «سن»، «جنسيت»، «وضعيت تاهل»، «مدرك تحصيلي» و «مدت سابقه تدريس در مركز» مشاهده نشد. ارتباط معني‌دار بين «رضايت كلي» با «سطح تحصيلات»، «رابطه استخدامي با مركز» و «نوع كلاس» به دست آمد. به طوريكه مربيان با تحصيلات كارشناسي ارشد، داراي بيشترين و مربيان با تحصيلات كارشناسي، داراي كمترين رضايت بودند. مربيان رسمي داراي كمترين و مربيان قراردادي داراي بيشترين رضايت بودند. مربيان «درس سلامت باروري و جنسي» داراي كمترين و مربيان «درس اخلاق و احكام» داراي بيشترين رضايت بودند. نتايج ارزيابي مراكز نشان داد كه بيش از ۸۰ درصد مراكز از نظر «نور كلاس»، «سيستم گرمايشي» و «تناسب تعداد صندلي با تعداد شركت‌كنندگان» در وضعيت مطلوب بوده و حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد مراكز از نظر «انطباق تعداد كلاس‌ها با تعداد شركت‌كنندگان»، «تهويه مناسب»، «تناسب امكانات آموزشي با نيازها» و «فضاي فيزيكي مناسب» در وضعيت مطلوب قرار داشتند. فقط ۵۰ تا ۷۰ درصد مراكز از نظر «سيستم سرمايشي» و «دسترسي به زير ساخت لازم براي كلاس‌هاي آنلاين» در وضعيت مطلوب بودند. نتيجه گيري: ارتقاي «برنامه آموزش هنگام ازدواج زوجين» نيازمند توسعه زيرساخت هاي مورد نياز و همچنين بهبود شرايط رفاهي مربيان مراكز است. اميد است كه نتايج مطالعه حاضر بتواند پايش و رصد برنامه مذكور را براي سياستگذاران نظام سلامت، تسهيل نمايد.