تبيين ضرورت مفهوم پردازي تاب آوري فرهنگي در دوران همه گيري كوويد-19 (مقاله مروري)

مقدمه: همه گيري كوويد-۱۹ به ما آموخت صرفا ويژگي هاي زيستي ما براي مقابله با بيماري و مشكلات كافي نيست. تاب آوري به فرايند پوياي سازگاري مثبت با تجارب تلخ و ناگوار اطلاق مي شود، كه توانايي ما را در كنترل شرايط و دست كاري بهينه موقعيت منعكس مي كند. اين توانمندي شامل ابعادي دروني، نقش تجارب و الگوهاي ذهني، و ابعادي بيروني، شامل مختصات يا تلاش اجتماع در تسلط بر چالش ها است. در پژوهش ها صرفا مفهوم تاب آوري اجتماعي به عنوان بعد بيروني مورد تاكيد قرار گرفته و نقش فرهنگ به عنوان يك مولفه مستقل و داراي هويت ناديده گرفته شده است. در اين مقاله الزام مفهوم پردازي تاب آوري فرهنگي، هدف قرار گرفته شد. در واقع، توانمندي هايي كه فرهنگ به واسطه مولفه هاي مختلفي كه در اختيار ما مي گذارد تا بتوانيم در شرايط بحراني، توانايي سازگاري، تغيير شرايط، و ارتقاي عملكرد داشته باشيم، مطالعه شد. مواد و روش كار: اين بررسي از لحاظ روش شناسي يك مطالعه مروري سيستماتيك بود. در اين پژوهش كليدواژه هاي تاب آوري (Resilience)، اجتماع (Community)، فرهنگ (Culture) و سرسختي (Hardness) در مقالات فارسي و انگليسي ثبت شده در پايگاه هاي P‏ubMed ،Science Direct ، Google Scholar،Magiran ، و SID با اندكس «و» يا and در بازه زماني سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۸ جستجو شدند. مقالات به دست آمده در مراحل چندگانه ارزيابي و در نهايت بررسي بر روي ۲۳ مقاله انجام شد.يافته ها: در نتيجه مطالعات بين رشته اي، مولفه هاي احتمالي اين سازه به اين شرح است: تعلق و ريشه دار بودن، اعتماد، تعهد، حس غرور و پيوندجويي.نتيجه گيري: تاب آوري فرهنگي را مي توان ظرفيت و توانمندي سازگاري و مقابله با بحران به كمك اسلوب هاي تاريخي، اسطوره، آداب و رسوم و باورهاي فرهنگي دانست.