طراحي مسير بهينه فضاپيما در گذر از كمربند تشعشعي ون آلن با روش بهينه‌سازي زنبور عسل

هدف در اين پژوهش، بهينه‌سازي مسير يك فضاپيما‌ي تراست‌ كم حامل محموله‌ي زيستي است. كاهش تنش‌هاي تشعشعي كمربند ون‌آلن، معيار بهينگي مسئله كنترل بهينه انتقال مداري از مدارهاي پايين به بالا است. از آنجايي كه معيار كمترين تنش تشعشعي معرفي شده در اين مقاله جزو معيارهاي بهينگي مرسوم نيست، حل مسئله كنترل بهينه فوق پيچيده خواهد بود و از روش بهينه‌سازي زنبورعسل استفاده شده است. بهينه‌سازي مسير در اين مقاله، به كمك بازنويسي معادلات حركت بر اساس متغير كنترلي و حل دستگاه معادلات جديد حركتي با كمك بهينه‌سازي زنبور عسل است. مزيت اصلي روش به كار گرفته شده در اين مقاله، استفاده از تئوري كنترل بهينه و روش‌هاي بهينه‌سازي مبتني بر جمعيت با رويكرد سراسري است. در روش نوين ارائه شده به واسطه باز تعريف دستگاه معادلات ديفرانسيل مسئله كنترل بهينه ساده شده و نتايج حاصل، نشان از دقت و سهولت حل ارائه شده است. بر اساس نتايج به دست آمده در مقايسه معيار بهينه كمترين زمان و كمترين تنش تشعشعي مطرح در اين مقاله، معيار كمترين تشعشع سبب افزايش%8.89 در زمان انتقال مي‌شود. اما از طرف ديگر، سبب كاهش دريافت تشعشعات مغناطيسي خواهد شد كه اين مسئله در انتقال مداري‌هاي بالا حائز اهميت است.