تعلق وجودي انسان در فضاي سايبر

موضوع اين مقاله تعلق وجودي انسان در فضاي سايبر است. نسبت انسان با فناوري قديم نسبت ابزاري بود؛ يعني فناوري ابزار انسان بوده و او تقوم وجودي به تكنولوژي نداشت. اما قوام بشر جديد به تكنولوژي مدرن است. يا به تعبير ديگر، بشر جديد نسبت به تكنولوژي فقر وجودي يا تعلق وجودي دارد. هيچ يك از ساحت‌هاي وجودي او از تكنولوژي مستقل نيست و بلكه سرتا پا قائم به آن است. به عبارت ديگر، در فناوري قديم بشر از آن استقلال وجودي داشت و بدون آن زندگي مي‌كرد. اين فناوري در حد ابزاري بيش نبود. اما قوام وجودي بشر جديد به تكنولوژي است؛ بدون آن حيات فردي و اجتماعي او از هم مي‌پاشد. با استفاده از بحث مناط عليت در فلسفه اسلامي مي‌توان به فهم خاصي از نسبت انسان با تكنولوژي جديد و نيز با فضاي سايبر دست پيدا كرد. به نظر مي‌آيد كه اين بحث مدل خاصي در اين زمينه به دست دهد كه از جهتي فهم اين نسبت را از نظر فلسفي ساده‌تر سازد.