انسان شناسي منسيوس

اين مقاله به بررسي تحليلي انسان شناسي منسيوس، يكي از بزرگترين فرزانگان چين باستان و تاثيرگذار بسيارمهم بر حيات فكري و عملي مردم سرزمين خاور دور، پرداخته است. مضمون مركزي فلسفۀ منسيوس برداشت او از طبيعت انسان است. پرسش از طبيعت واقعي انسان براي منسيوس پرسشي راستين و اساسي است كه در ساختار وجودي او بايد به آن پاسخ يافت. شناخت طبيعت انسان از يك سو از فهم او از خدا/تين گرفته شده و از سوي ديگر از ايدۀ انسان كامل وي. او طبيعت آدمي را نيكو دانسته و ابعاد تشكيل دهنده وجود انسان را در سه عنصر ذكر مي كند: 1-جسم انسان، كه في نفسه بد نيست، اما بايد تحت كنترل ذهن آگاه قرار گيرد؛ 2- ذهن (قلب)، كه انسان به واسطه آن مي تواند انساني رفتار كند. راه رسيدن به ذهن كامل توسعه دادن و پرورش آن از راه تفكر است. 3- طبيعت انسان، جنبه اي از وجود انسان، كه پديدآورنده انسانيت است. توسط ذهن كامل ظاهر مي شود و تجلي مي يابد و جسم حامل آن است؛ ولي هرگز با ذهن و جسم يكي نيست. طبيعت انسان حقيقتي محض است، كه هر انساني حتي شرور هم آن را دارد؛ خوبي صرف است به خاطر اين كه عناصر بد در آن وجود ندارد. اين جنبه است كه بايد كشف و پرورش يابد.