فهم قرآني با انذار و هدايتگري اراده انسان در تلاقي ساحت هاي عقل نظري و عقل عملي

پرسش اصلي كه زمينه‌ي اين پژوهش را فراهم آورده است، برآمده از دغدغه مومنانه‌اي است مبني بر اينكه متن مقدّس قرآن كريم، چه روش و معياري را براي فهم بيان نموده است؟ براي پاسخ به اين پرسش، با به كارگيري تفسير آيه به آيه، تمام آيات مرتبط با فهم قرآني استقراء شده است و پس از بررسي تفاسير ناظر به آيات مزبور و مقوله بندي مفاهيم استنباط شده از آن‌ها، الگوي فهم قرآني در ساحت تلاقي عقل نظري و عقل عملي ارائه گرديده است. فهم قرآني هنگامي به طور كامل درك مي‌شود كه آثار آن تمام شئون نفس انساني – اعم از ساحت نظر و عمل- را فراگرفته باشد. در اين راستا، غايت انذار قرآني براي توليد خشيت در جان انساني و با هدايتگري اختيار او، معياري را براي سنجش معاني و تقريب تفاسير محتمل در اختيار «من» شخص مخاطب آيات قرآني قرار مي‌دهد. البته، كثرت تفاسير شخصي از آن حيث كه طولي مي‌باشد، تشتت نظري را در پي نخواهد داشت.