بررسي تطبيقي مباني خداشناختيِ ديگردوستي در اديان ابراهيمي

بحث درباره حقوق ديگري و پاسداشت و نگاه داشت حقوق او از مباحث مهم اديان الهي است كه امروزه نيز جزء دغدغه هاي مدرن هم شناخته شده است. خداي اديان ابراهيمي صفات متعددي دارد كه رحمت و محبت و خيرخواهي بيش از همه ناظر به توجه او به مخلوقاتش است. رحمت و محبتي كه جنبه عام دارد و همه مخلوقاتش را دربرمي گيرد. در يهوديت و اسلام رحمت و محبت جزء صفات بارز خداوند هستند كه در هر لحظه و آن از حيات جهان طبيعت و آدمي آنها را ياري مي كنند. در سنت مسيحي، خداوند خود محبت است؛ خداوند رحيم و مهربان جهت نجات خلق و رحمت بر او به صورت خداي پسر متجلي شد و براي رهايي بشر از قيد گناه به صليب رفت و بر روي صليب جان داد. با نظر به درون‌مايه‌هاي متون مقدس اديان ابراهيمي مي‌توان گفت كه به طور قطع «ديگري» تنها محدود به انسان نيست؛ در اين متون، با توجه به مباني ديگردوستي، ديگري شامل خداوند، انسان و ساير آفريده‌هاي الهي مي‌باشد. از اين‌رو، انسان ديگردوست كسي است كه با انگيزه الهي در راستاي كاستن رنج ديگران اعم از همنوع يا ساير مخلوقات قدمي بر مي‌دارد. با اين همه، در اين متون، بر ارتباط انسان با همنوع بيشترين تأكيد شده است. بر اساس متون مقدس اديان ابراهيمي پدر و مادر همه انسان‌ها يكي است و همين منشأ واحد، و نيز برابري و اشتراك در انسانيت، مبناي انسان‌شناختي توجه به همنوع نيز هست .نوشتار حاضر با روش توصيفي و تحليلي مي كوشد تا مباني خداشناختي اين سه دين الهي را بررسي و ربط و نسبت آن را با مبحث ديگردوستي تبيين نمايد.