ارائۀ مدل رابطه بين هويت اجتماعي كارآفرينانه با نيت كارآفريني و نقش واسطه‌اي خودكارآمدي كارآفريني

با ورود به عصر جديد و توسعه اقتصاد دانش‌محور، كارآفريني به عنوان عاملي اساسي در توسعه اقتصادي كشورها شناخته مي‌شود. از اين رو، هدف اين پژوهش، بررسي تاثير انواع هويت اجتماعي كارآفرينانه دانشجويان بر نيت كارآفريني ايشان، با درنظرگرفتن نقش ميانجي خودكارآمدي كارآفريني و با بهره‌گيري از روش معادلات ساختاري بوده‌است. جامعه آماري، دانشجويان دختر و پسر دانشگاه‌ فني وحرفه‌اي اروميه در سال‌تحصيلي 1399 - 1400 بود كه واحدهاي كارآفريني را در مجموعه دروس خود گذرانده بودند و پرسشنامه‌هاي استاندارد نيت كارآفريني لينان و چن (2009)، خودكارآمدي كارآفريني دي‌نابل و همكاران (1999) و پرسشنامه هويت كارآفرينانه زيگر و همكاران (2016)، به صورت سرشماري در اختيار كليه دانشجويان قرارگرفت. نهايتا تعداد 267 پرسشنامه به عنوان نمونه بررسي شد. نتايج حاكي از آن بود كه بين هويت اجتماعي كارآفرينانه دانشجويان در دو بعد هويت دارويني و رسالت‌نگر با نيت كارآفريني آن‌ها رابطه مثبت و معناداري برقرار است (p 0.05) و خودكارآمدي كارآفريني در اين رابطه نقش واسطه‌اي دارد (p 0.001). از اين‌رو توصيه مي‌شود كه در ارائه آموزش‌هاي كارآفريني و نيز در سياست‌گذاري‌هاي اين حيطه، مطابقت اين آموزش‌ها با سبك هويت اجتماعي دانشجويان به منظور افزايش بهره‌وري كارآفريني در ايشان، مورد توجه قرار گيرند.