بررسي نسبيت گرايي در فلسفه اخلاق ريچارد مروين هير

نسبي‌گرايي يكي از ديدگاه‌هاي مطرح در مباحث فلسفه، به‌ويژه فلسفه اخلاق است كه در پرتو آن بسياري از مباحث اخلاقي دستخوش تغيير و دگرگوني قرار مي‌گيرند. تشخيص و بررسي و نقد ‌اين موضوع از نگاه منطقي و عقلاني مي‌تواند به تصميمات اخلاقي صحيح و به تبع آن رفتار و عملكرد مناسب در شرايط متفاوت منجر شود. ريچارد مروين هير نيز يكي از ‌انديشمندان مطرح در فلسفه اخلاق است كه با نظريه هدايت‌گرايي در فلسفه اخلاقي خود، ملاك‌ها و مناط‌هايي را در نسبيت احكام اخلاقي بيان و تلاش كرده است تا قضاوت‌هاي اخلاقي را با استفاده از متممِ قاعده تعميم پذيري توجيه كند. او سعي كرده است با نگاهي ممارست گونه در انجام اصول، وفق شرايط، فاعل اخلاقي را به مهارتي سوق دهد كه بتواند به فعل صحيح اخلاقي بيانجامد. همچنين در تبيين نظريه خود، آگاهي نسبت به شرايط و آموزش در اصول اخلاقي را در احكام اخلاقي دخيل دانسته است و در نهايت براي انسجام و قوت ديدگاه خود مباني آن را به تفكر شهودي و نقدي پيوند مي‌دهد. در‌ اين مقاله سعي شده است ‌اين موضوع به صورت نظري،  از منظر مروين هير بررسي شود.