بررسي تاثير شلاتورهاي آهن بر بتا دو ميكروگلوبولين ادرار و سديم سرم بيماران مبتلا به تالاسمي ماژور

زمينه و هدف تالاسمي شايع ترين بيماري ژنتيكي مرتبط با تزريق مكرر خون و اضافه بار آهن بدن است. شلاتورهاي آهن مي توانند اثرات نامطلوب اضافه بار آهن را از طريق مكانيسم هاي مختلف كاهش دهند. با اين حال، اخيراً نگراني هايي در مورد تأثير منفي آنها بر عملكردكليه مطرح شده است. از اين رو، مطالعه حاضر به بررسي تأثير شلاتهاي مختلف آهن بر عملكرد كليه در بيماران مبتلا به تالاسمي ماژورپرداخته است.روش بررسي در اين مطالعه توصيفي-مقطعي، بيماران تالاسمي (5 تا 25 سال) مراجعه كننده به مركز تالاسمي اهواز با تزريق خون ودرمان منظم با شلاتورهاي آهن به 3 گروه )دفريپرون mg/kg/d80 - 60 ، دفراسيروكس 35 - 15 mg/kg/d ودفروكسامين mg/kg/d 48 -11 ( تقسيم شدند. نمونه هاي ادرار براي تعيين ميزان فيلتراسيون گلومرولي (GFR) و فاكتورهاي بيوشيميايي جمع آوري شد.يافته ها تفاوت قابل توجهي بين گروههاي مورد مطالعه از نظر GFR ، آلبومين ادرار، كراتينين سرم، سيستاتين C سرم، فسفر سرم و ادرارو سديم ادرار وجود نداشت (0/05 p)، اما سديم سرم و β2 ميكروگلوبولين ادرار(β2M ) در بين گروهها تفاوت معني داري داشتند 05 / 0 p سديم سرم در گروه دفريپرون به طور معني داري بيشتر از گروه شاهد بود 004 / 0 = P. ادرار β2M در گروه دفروكسامين (P=0.041) ودفراسيروكس P=0.013 به طور قابل توجهي بالاتر از گروه كنترل بود. علاوه بر اين، سديم سرم در گروههاي دفريپرو (P=0.001) ودفراسيروكس (P=0.021) به طور معني داري بيشتر از گروه دفروكسامين بود.نتيجه گيري ميكروگلوبولين بتا- 2 ادرار در بيماران دريافت كننده دفروكسامين و دفراسيروكس نسبت به گروه كنترل افزايش يافت كه ممكن است نشان دهنده آسيب اوليه كليه باشد.