القاء تخمك گذاري در بيماران مبتلا به سندرم تخمدان پلي كيستيك مقاوم به درمان:مقايسه اثر متفورمين و اينوفوليك

تالاسمي شايع ترين بيماري ژنتيكي مرتبط با تزريق مكرر خون و اضافه بار آهن بدن است. شلاتورهاي آهن ميتوانند اثرات نامطلوب اضافه بار آهن را از طريق مكانيسم هاي مختلف كاهش دهند. با اين حال، اخيراً نگرانيهايي در مورد تأثير منفي آنها بر عملكرد كليه مطرح شده است. از اين رو، مطالعه حاضر به بررسي تأثير شلاتهاي مختلف آهن بر عملكرد كليه در بيماران مبتلا به تالاسمي ماژور پرداخته است.روش بررسي در اين مطالعه توصيفي-مقطعي، بيماران تالاسمي ( 5 تا 25 سال) مراجعه كننده به مركز تالاسمي اهواز با تزريق خون و درمان منظم با شلاتورهاي آهن به 3 گروه (دفريپرون80 - mg/kg/d 60 ، دفراسيروكس 35 - 15 mg/kg/d ودفروكسامين mg/kg/d 48 - 11)تقسيم شدند. نمونه هاي ادرار براي تعيين ميزان فيلتراسيون گلومرولي (GFR )و فاكتورهاي بيوشيميايي جمعآوري شد.يافته ها تفاوت قابل توجهي بين گروههاي مورد مطالعه از نظر GFR ، آلبومين ادرار، كراتينين سرم، سيستاتين C سرم، فسفر سرم و ادرار و سديم ادرار وجود نداشت (05 / 0 p)، اما سديم سرم و β2 ميكروگلوبولين ادرار (β2M )در بين گروهها تفاوت معنيداري داشتند (05 / 0 p .)سديم سرم در گروه دفريپرون به طور معني داري بيشتر از گروه شاهد بود ( 004 / 0 = P). ادرار β2M در گروه دفروكسامين (P=0.041) ودفراسيروكس (P=0.013 )به طور قابل توجهي بالاتر از گروه كنترل بود. علاوه بر اين، سديم سرم در گروههاي دفريپرو (P=0.001) و دفراسيروكس (P=0.021) به طور معني داري بيشتر از گروه دفروكسامين بود.نتيجه گيري ميكروگلوبولين بتا- 2 ادرار در بيماران دريافتكننده دفروكسامين و دفراسيروكس نسبت به گروه كنترل افزايش يافت كه ممكن است نشاندهنده آسيب اوليه كليه باشد.