خشونت محل كار و ارتباط آن با استرس شغلي در كاركنان فوريت هاي پزشكي شاغل در پايگاه هاي فوريت پزشكي استان البرز در سال 1401

زمينه و هدف كاركنان نظام سلامت، خصوصاً آن دسته كه مانند كاركنان فوريتهاي پزشكي، مستقيماً با بيماران و همراهان درتماس هستند، بيشتر در معرض خشونتهاي محل كار قرار دارند. يكي از عوارض خشونت محل كار استرس شغلي است. مطالعه حاضر باهدف بررسي فراواني خشونت محل كار و ارتباط آن با استرس شغلي در كاركنان فوريتهاي پزشكي شاغل در پايگاه هاي اورژانس استان البرز انجام شده است.روش بررسي اين مطالعه توصيفي همبستگي بر روي 124 نفر از كاركنان فوريتهاي پزشكي شاغل در پايگاه جادهاي و شهري استان البرز، در سال 1401 انجام شد. ابزار مورداستفاده در اين مطالعه پرسشنامه فارسي برگرفته از پرسشنامه استانداردخشونت محل كار بود. براي اندازه گيري استرس شغلي از پرسشنامه استرس شغلي موسسه سلامت و ايمني انگلستان ) Health and Safety Executive ( استفاده گرديد. تجزيه وتحليل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS.26 انجام شد.يافته ها يافته هاي مطالعه نشان داد كه 77 نفر ) 1 / 62 %( از نمونه ها مورد خشونت فيزيكي و 111 نفر ) 90 %( مورد خشونت روانيقرارگرفته بودند بيشترين زمان بروز خشونت فيزيكي 37 بار ) 4 / 47 %( و خشونت رواني 48 بار ) 4 / 41 %( در نوبتكاري عصر وكمترين ميزان خشونت فيزيكي 8 بار ) 5 / 10 %( و خشونت رواني 22 بار ) 19 /%( در نوبتكاري صبح صورت گرفته بود. ميانگين استرس شغلي در كاركنان شاغل در پايگاه جادهاي و شهري به ترتيب 5 / 11 ± 120 و 8 / 16 ± 110 بود كه نشان دهنده سطح استرس شغلي بالا است. ميان استرس شغلي و سابقه كاري و سن كاركنان رابطه معني داري وجود داشت، به طوريكه با افزايش سن و سابقه كاري استرس شغلي پايين مي آيد؛ اما بين مواجهه با خشونت محيط كار و ميزان استرس شغلي ارتباط معني داري وجود نداشت.نتيجه گيري كاركنان فوريت پزشكي اغلب اولين درمانگراني هستند كه در شرايط پرتنش، استرس و اضطراب بيماران و خانواده با آنها روبرو مي شوند. به همين دليل اغلب با خشونت از طرف بيمار و همراهان روبرو مي شوند. يافته هاي اين مطالعه مي تواند به سياست گزاران حوزه سلامت در اتخاذ تصميمات براي كاهش موارد خشونت محيط كار و آموزش كاركنان و برنامهريزي جهتبرقراري سيستم هاي حمايتي در موارد مواجهه با خشونت محيط كار كمك نمايد